O Wojnie Domowej (Gajusz Juliusz Cezar) - KSIĘGA DRUGA strona nr 2

poprzednia strona

ie własnej drogi ratunku, a jeśli zwyciężą, żeby zaopiekowali się miastem, używając bądź domowych środków, bądź pomocy zza granicy.

Marsylijczycy przyjęli bitwę z nieposzlakowanym męstwem. Pamiętni przestróg, z jakimi ich miasto żegnało, walczyli tak, jakby to była ostatnia godzina, i jeśli komu śmierć zajrzała w oczy, mniemał, że nie o wiele wyprzedza los reszty obywateli, których to samo spotka po upadku miasta. Skoro nasza flota powoli zaczęła rozluźniać swój szyk, ich sternicy mogli okazać swoją zręczność, a statki zwinność, ilekroć zaś naszym udało się żelaznymi osękami przyciągnąć jeden z ich okrętów, wnet ze wszystkich stron śpieszyli mu z pomocą. Sprzymierzeni z nimi Albikowie dzielnie stawali w walce wręcz, niewiele naszym ustępując odwaga. Jednocześnie mniejsze statki zasypywały nas pociskami, rażąc znienacka ludzi nie spodziewających się niebezpieczeństwa i niezdolnych do obrony. Dwa trójrzędowce napadły z dwóch stron okręt Decimusa Brutusa, który łatwo było poznać po fladze. Lecz dzięki swojej szybkości zdołał się wymknąć w ostatniej chwili, oba zaś statki nieprzyjacielskie z całym rozpędem wpadły na siebie, wyrządzając sobie nawzajem szkodę, a jeden z nich, ze złamanym dziobem, był bliski zagłady. Rzecz nie uszła uwagi najbliższych okrętów Brutusa, które wpadły na nie i oba zatopiły.

Okręty Nasidiusza nie przyniosły żadnego pożytku i prędko wycofały się z bitwy; nie zmuszały ich do narażania życia ani przestrogi bliskich, ani widok ojczyzny. Żaden z nich nie zaginął. Marsylijczykom natomiast zatopiono pięć okrętów, cztery schwytano, jeden uciekł razem z flotą Nasidiusza, który odpłynął do Hiszpanii. Jeden okręt wysłano naprzód z wiadomościami. Gdy się zbliżał do Marsylii, wyległy tłumy ludzi i taki się wszczął lament, jakby wróg zaraz miał zająć miasto. Niemniej jednak zaczęto czynić dalsze przygotowania do obrony.

Legioniści pracujący w prawej części robót oblężniczych doszli do przekonania, że wobec częstych wypadów nieprzyjaciela znacznie by sobie pomogli, gdyby zbudowali pod murem wieżę z cegły jako schron i forteczkę. Zrobili ją najpierw małą i niską, na wypadek nagłych wycieczek. Tu się chronili, stąd walczyli, jeśli nacierały większe siły, stąd wybiegali w pościg za uciekającym nieprzyjacielem. Miała ona trzydzieści stóp kwadratowych, a ściany pięciostopowej grubości. Później - jako że mistrzynią we wszystkich rzeczach jest praktyka połączona z pomysłowością - odkryto, że byłoby z wielkim pożytkiem podwyższyć ją do wysokości wieży nieprzyjacielskiej. Zrobiono to w ten sposób.

Kiedy osiągnięto wysokość piętra, pułap tak wpajano w ściany, by końce belek nie wystawały na zewnątrz i by ogień nieprzyjacielski nie miał się czego jąć. Nad tą kondygnacją budowali z cegły tak wysoko, jak na to pozwalały dachy szop i galerii, a wyżej kładli dwie poprzeczne belki nie dochodzące do ścian, na których zawieszali kondygnację mającą być przyszłym dachem wieży, a znów na tych belkach dwa tramy na krzyż kładli i obijali je grubymi tarcicami (tramy były nieco dłuższe i wystawały poza ściany dla zawieszania zasłon, które by chroniły od pocisków podczas budowania ścian wewnętrznych), a na szczycie tego belkowania kładli cegły i glinę dla ochrony przed ogniem i jeszcze narzucali materace, aby pociski z machin wojennych nie połamały belek albo kamienie z katapult nie rozniosły warstwy cegieł Zrobiono też trzy maty z lin kotwicznych, tej samej długości co ściany wieży, a szerokie na cztery stopy, i zawieszono je na wystających tramach, z trzech stron wieży zwróconych do nieprzyjaciela: już gdzie indziej się przekonali, że ów rodzaj pokrycia był odporny na najsilniejsze pociski. Skoro wykończoną część wieży zakryto i zabezpieczono od wszelkich ataków nieprzyjaciela, odprowadzono galerie do innych robót. Z kolei dach wieży, niby część oddzielną, zaczęto podnosić w górę, podstawiając podpory z pierwszego piętra. Gdy podniesiono go na tyle, na ile pozwalały wiszące zasłony z mat, żołnierze ukryci za nimi u

następna strona