Tadeusz - XIII Księga: "Noc poślubna Tadeusza i Zosi" (Aleksander Fredro)

poprzednia strona

rzył

Piec razy tez się spuścił, aż się w końcu znużył.

Żonę na bok odrzucił jako sprzęt zużyty,

Lecz kutas jeszcze sterczał, wielki, chociaż syty.

Wnet tez świtać poczęło, Tadeusz zmęczony

Jak na męża przystało, legł dupą do żony.

Kołdrę na grzbiet nacisnął, w jaja się podrapał,

Twarz do ściany odwrócił i mocno zachrapał.



Ale Zosieńka nie śpi, leży na posłaniu,

Oczęta ma otwarte, nie myśli o spaniu.

Przedtem dziewicą będąc, tak bardzo się bała,

Lecz teraz gdy przywykła to by jeszcze chciała,

Chce obudzić małżonka, lecz Tadeusz chrapie,

Tuli się więc do niego, za kutasa łapie,

Do góry go uniosła, palcami ujęła,

Obudził się Tadeusz i z uśmiechem prawi:

"Spójrzcie no na tę plotkę, jak ja kutas bawi"

Mówił kapitan Rykow: "toć powiadam pięknie,

Baby chujem nie straszcie, bo się nie przelęknie

U największych rycerzy chuj się boi".

Ale twoja Zosieńko, bez twojej urazy

Zrozum, żem tej nocy spuścił już sześć razy,

Trzeba chuja oszczędzać, pozwól mu odsapnąć,

Mogę ci jeśli pragniesz znów minetę chlapnąć.

Lecz lepiej daj mu spocząć, później znów kochanie

Weź go trochę do buzi, a na pewno stanie.

I wtedy ci pokaże figle rozmaite,

W Paryżu wyprawiano sztuki wyśmienite:

Przed lustrem, na siedząco, albo na stojaka,

Lub też konno na chuju, na boku, na raka,

Można tez między cycki, lub tez na podnietę,

Nie wadzi się wykonać podwójną minetę,

Jeśli wiesz co to znaczy... lecz Zosiu kochana

Zaraz się pobawimy, zaczekaj do rana,

Bo miękki kutas nie daleko zajdzie



Tak mówił, a Zosieńka oczęta zamknęła,

I tuląc się do niego powoli zasnęła.

I śniła o niezmiernych rozkoszach zamęścia

Których zazna w latach małżeńskiego szczęścia.