Ludzie Bezdomni (Stefan Żeromski) - Tom Drugi "Dajmonion" strona nr 2

poprzednia strona

unku lewego oka. Tuż przy niej były kilkakroć wypisane jakieś cyfry i literki.


      Judym odrzucił ten atlas i usiadł w kącie. Był tam rodzaj niszy między dwiema szafami.


      Tyle razy widział już śmierć, tyle razy badał ją jak zjawisko... Dziś pierwszy raz w życiu spostrzegał niby to rysunek jej istoty. I oddawał jej pokłon głęboki. Linia czerwona ze strzałką u końca swego zdawała się zbliżać, i rzecz dziwna, przypominała tę wskazówkę na wodzie zawaliska widzianą tamtej nocy. Drżenie


      tajemnicze przejmowało go w najgłębszej komorze serca, jakby miał usłyszeć bicie okrutnej godziny.


      Gdy tak siedział zatopiony w sobie, drzwi się cicho otwarły i ktoś wszedł.


      Był to wysoki blondyn. Miał duże, jasnoniebieskie oczy.


      Judym go poznał.


      Człowiek ten wszedł szybko do izby, gdzie leżał umarły. Nie dostrzegł wcale Judyma.


      Oczy jego skierowały się na bezduszne ciało z jakimś dziecięcym zdumieniem. Wylękłe usta coś szepnęły. Schylił się nad zwłokami, podłożył delikatnie i ostrożnie ręce swoje z dwu stron pod głowę nieżywą, unosił ją do góry, jakby pragnął ocucić śpiącego.


      Z kolei wziął w swoje dłonie rękę lewą.


      Usiłował rozprostować pięść zaciśniętą, zgiąć palce. A gdy nie poddawały się zmartwiałe członki, chuchał na te bolesne stawy i rozgrzewał je wargami. Zdziecinniałymi w bólu ruchy poprawiał włosy zmarłego, zapinał guziki jego surduta. Dopiero po długiej chwili zatrzymał się i stanął nieruchomy.


      Trwożliwą ręką otarł swe czoło...


      Judym widział głębinę jego duszy, która wtedy ujrzała istotę śmierci.


      Nieznajomy przychodzień usiadł obok nóg Korzeckiego i patrzał nań szerokimi oczyma. Piersi jego wznosiły się z jękiem urywanym i rzeżącym, jakby z nich miał wybuchnąć krwotok. Skrzywione usta ciskały jakieś krótkie, urwane słowa...