Ludzie Bezdomni (Stefan Żeromski) - Tom Drugi "O świcie" strona nr 2

poprzednia strona

bagnie, a nawet furman i figura zajmująca siedzenie - dźwigali ślady


      długotrwałej podróży.


      Judym wpatrzył się pilnie w rysy damy siedzącej na bryczce i poznał "osobę" z pałacu, pannę Joannę.


      Miała na sobie francuski jasnozielony płaszczyk z kapiszonem. Ten kapiszon wciągnęła na głowę dla ochrony jej przed deszczem. Zdawała się drzemać.


      Doktor żywo zaciekawiony, skąd może wracać panna Podborska o tej godzinie i drogą nie prowadzącą w stronę świata, półwiedząc, w jakim celu to czyni, wstał ze swego pniaka i szedł brzegiem gościńca naprzeciwko wolanta. Gdy był od niego w odległości kilku kroków, panna Joanna dźwignęła głowę i spostrzegła go. Na twarzy jej odmalował się wyraz pomięszania, a nawet jakby przestrachu. W pierwszej chwili pociągnęła kaptur na oczy, później odwróciła głowę... Doktor pozdrowił ją ukłonem i z pytającym uśmiechem na ustach stanął przy bryczce.


- Cóż to za eskapada, panno Joanno? Skąd pani wraca?


- Jak pan widzi... Z podróży


- Widzę, widzę nawet, że podróż musiała być daleka:


      Furmań zatrzymał konie Przez chwilę panna Joanna skubała w zakłopotaniu brzeg okrywki. Na jej "niemożliwie", jak mówiono, prawdomównej twarzy malowało się usiłowanie zatajenia czegoś. Rumieniec rozpalał się na policzkach. Rzekła cicho:


- Jeździłam do spowiedzi... do Woli Zameckiej


- Aż do Woli? I dlaczegóż nocą? Niechże pani drugi raz tego nie robi. Któż widział?... Deszcz pada, chłód w nocy, pani cała zmoknięta. Proszę mi darować, że wchodzę nieproszony ze swą interwencją, ale jako lekarz uważam sobie za obowiązek zrobić tę uwagę.


      Tymczasem robił ją z pobudek bynajmniej nie lekarskich. Serce mu biło w piersiach. Ta twarz ze spuszczonymi oczami w głębi zielonego kaptura, przepyszne, rozrzucone włosy, wysuwające się na czoło a szczególnie oczy, oczy i płomień rumieńca... Było to jakby urok dziwnego lasu, jakby się łączyło ze słońcem, które zza mgieł wypływało nad cichą, senną leśną głuszą. Judym stał bezradnie przy stopniach bryczki i zmrużonymi oczyma wpatrywał się w płochliwe rysy.


- E proszę łaski panienki, cóż ta ukrywać przed panem, przed doktorem... - rzekł znienacka furman odwracając się bokiem. - My nie do spowiedzi, proszę pana doktora, jeździli z panienką.


- Felek! - krzyknęła panna Podborska.


- Jeżeli sobie pani nie życzy... - rzekł Judym uchylając kapelusza. - Nie chciałbym zrobić najmniejszej przykrości.


- No, przecie się ta rzecz nie ukryje, choćby my na głowie stanęli. Już i talk ludzie mielą jęzorami... prawił Felek.


- Cóż takiego?


- My jeździli, proszę pana doktora, szukać jaśnié panienki, panny Natalii.


- Jak to szukać? - szepnął Judym ze zdumieniem. - Jak to szukać?


      Zamiast odpowiedzi panna Joanna zerwała się szybko i wysiadła z bryczki. Twarz jej była udręczona. Całe ciało trzęsło się jak w febrze. Dała Judymowi znać oczyma, że chce mu całą prawdę powiedzieć, ale nie wobec furmana. Odeszli kilka kroków drogą w górę. Felek zrozumiał swą rolę i wstrząsnął z lekka lejcami. Konie ruszyły i noga za nogą, wolniuteńko zstępowały ze wzgórza. Stukanie kół bryczki o korzenie sosen i świerków przerzynających drogę zagłuszało rozmowę.


- Natalka - mówiła panna Joanna - odjechała z domu bez wiedzy babki.


- Czy sama?


- Nie.


- Z panem Karbowskim?


- Tak... z panem, z panem... Karbowskim. Mówiła otulając się zarzutką, jakby ją przejmowało dręczące zimno.


- Biedna babunia... Tak strasznie nad tym cierpi.


      Poszła zaraz na grób pana Januarego i leżała w kaplicy krzyżem. Nie wiedzieliśmy... nie wiedzieliśmy, gdzie jest. Taki popłoch!


      - No, a skądże wiadomo?


      - Pan Worszewicz powziął skądś wiadomość jeszcze wczor

następna strona