Biblia (autor nieznany) - Nowy Testament List 1 do Tesaloniczan strona nr 2

poprzednia strona

nieważ chcieliśmy przyjść do was, mianowicie ja Paweł i raz i drugi, ale przeszkodził nam szatan.


19 Jakaż bowiem jest nadzieja nasza, albo wesele, albo korona chwały? Czyż nią nie jesteście wy przed Panem naszym Jezusem Chrystusem na przyjście jego?


20 Wy bowiem jesteście chwałą naszą i weselem.





3


POSYŁA IM TYMOTEUSZA.





1 Dla tego nie mogąc dłużej się wstrzymać, postanowiliśmy zostać w Atenach sami,


2 a posłaliśmy Tymoteusza brata naszego i sługę bożego w ewangelii Chrystusowej, aby was utwierdził i dodał otuchy w wierze waszej,


3 żeby nikt nie zachwiał się w tych uciskach, bo sami wiecie, że na to jesteśmy ustanowieni.


4 Gdy bowiem byliśmy u was, zapowiadaliśmy wam, że będziemy cierpieć ucisk, co się też stało i wiecie.


5 Dlatego i ja, nie mogąc się dłużej wstrzymać, posłałem, abym się dowiedział o wierze waszej, by was przypadkiem kusiciel nie skusił i praca nasza nie stała się daremną.





POCIESZYŁA GO ICH WIARA.





6 Teraz zaś, gdy Tymoteusz od was przybył do nas i powiadomił nas o wierze i miłości waszej i że zawsze macie nas w dobrej pamięci, pragnąc nas widzieć jak i my także was:


7 dlatego, bracia, doznaliśmy pociechy z was we wszelkiej naszej potrzebie i utrapieniu naszym, przez wiarę waszą,


8 gdyż teraz żyjemy, skoro wy trwacie w Panu.


9 Jakież bowiem dzięki możemy oddać Bo za was za wszelką radość, jaką się weselimy z powodu was przed Bogiem naszym,


10 w nocy i we dnie modląc się coraz usilniej, abyśmy mogli oglądać oblicze wasze i dopełnić tego, czego brakuje wierze waszej?





MODLI SIĘ O WZAJEMNĄ MIŁOŒĆ.





11 Sam zaś, Bóg i Ojciec nasz i Pan nasz Jezus Chrystus niech kieruje drogą. naszą do was.


12 A was niech Pan rozmnoży i sprawi, aby miłość wasza jednego ku drugiemu obfitowała, i ku wszystkim jak i nasza ku wam:


13 na utwierdzenie serc waszych bez zarzutu w świętości, przed Bogiem i Ojcem naszym, na przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa ze wszystkimi świętymi jego. Amen.





CZĘŒĆ II


(4,1- 5,22)





ZACHĘTA DO CNOTY CHRZEŒCIJAŃSKIEJ





4


NAPOMINA DO ŒWIĘTOŒCI.





1 Na koniec więc, bracia, prosimy was i błagamy w Panu Jezusie, aby jak przyjęliście od nas sposób, w jaki macie postępować i podobać się Bogu, tak żebyście też postępowali, abyście więcej obfitowali.


2 Wiecie bowiem, jakie rozkazania dałem wam przez Pana Jezusa.


3 Ta bowiem jest wola boża uświęcenie wasze; żebyście się powściągali od rozpusty,


4 aby każdy z was umiał ciało swoje utrzymywać w świętości i poszanowaniu,


5 nie w namiętności pożądliwej jak i poganie, którzy nie znają Boga;


6 i żeby nikt brata swego nie podchodził, ani nie oszukiwał w sprawach; albowiem mścicielem tego wszystkiego jest Pan, jak wam przedtem mówiliśmy i oświadczali.


7 Albowiem nie wezwał nas Bóg do nieczystości, ale do uświęcenia się.


8 A przeto kto tym gardzi, nie gardzi człowiekiem, ale Bogiem, który także dał nam Ducha swego Œwiętego.





DO WZAJEMNEJ MIŁOŒCI I PRACOWITOŒCI.





9 O miłości zaś braterskiej nie mamy potrzeby do was pisać, bo was samych Bóg nauczył, żebyście się wzajemnie miłowali:


10 Albowiem to czynicie względem wszystkich braci w całej Macedonii. A was prosimy, bracia, żebyście więcej obfitowali


11 i starali się być spokojni i żebyście się zajmowali własnymi sprawami i rękami swymi pracowali, jak wam przykazaliśmy


12 i żebyście się z obcymi uczciwie obchodzili i niczyjego nic nie pożądali.





O LOSIE ZMARŁYCH.





13 Nie chcemy zaś, bracia, abyście byli w niewiedzy co do tych, którzy zasnęli, żebyście się nie smucili, jak i inni, co nie mają nadziei.


14 Albowiem jeśli wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też Bóg tych, co zasnęli w Jezusie, z n

następna strona