Biblia (autor nieznany) - Nowy Testament Dzieje Apostolskie strona nr 2

poprzednia strona

zykami, jak im Duch Œwięty dawał mówić.


5 Byli zaś w Jeruzalem żydzi mieszkający, mężowie nabożni z każdego narodu, który jest pod niebem.


6 A gdy rozległ się ten głos, zbiegło się mnóstwo, zatrwożyli się w duchu, bo każdy słyszał ich mówiących swoim językiem.


7 Zdumiewali się zaś wszyscy, i dziwili się, mówiąc: Czyż oto ci wszyscy, co mówią, nie są Galilejczykami?


8 I jakże usłyszeliśmy każdy z nas swój język, w którym urodziliśmy się?


9 Partowie i Medowie, i Elamici i mieszkający w Mezopotamii, w Judei i w Kapadocji, w Poncie i w Azji,


10 we Frygii i w Pamfilii, w Egipcie i w stronach Libii, które leżą koło Cyreny, i przybysze z Rzymu,


11 żydzi też i prozelici, Kreteńczycy i Arabowie, słyszeliśmy ich głoszących językami naszymi wielmożne sprawy Boże.


12 I zdumiewali się wszyscy, i dziwili się, mówiąc wzajem do siebie: Cóż to ma być?


13 Inni zaś naśmiewając się, mówili: Że ci moszczu są pełni.





PIERWSZE KAZANIE PIOTRA.





14 A stanąwszy Piotr z jedenastoma, podniósł głos swój, i przemówił do nich: Mężowie żydowscy i wszyscy, którzy mieszkacie w Jeruzalem, niech wam to będzie wiadome, a przyjmijcie do uszu słowa moje.


15 Albowiem nie są pijani ci, jak wy mniemacie, gdyż jest trzecia godzina dnia,


16 ale to jest, ca powiedziane było przez proroka Joela:


17 "I stanie się, w ostatnie dni (mówi Pan) wyleję z Ducha mego na wszelkie ciało; i prorokować będą synowie wasi i córki wasze, a młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcom waszym sny śnić się będą.


18 I zaiste na sługi moje i na służebnice moje wyleję w owe dni z Ducha mojego, i będą prorokować.


19 I sprawię cuda na niebie wysoko i znaki na ziemi nisko, krew i ogień i kurzawę dymu.


20 Słońce obróci się w ciemności, a księżyc w krew, zanim przyjdzie dzień Pański wielki i jawny.


21 I stanie się: Wszelki, który by wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie."


22 Mężowie izraelscy! Słuchajcie tych słów: Jezusa Nazareńskiego, męża, poleconego wam od Boga przez moce i cuda i znaki, które czynił Bóg przezeń pośród was, jak to sami wiecie,


23 tego to, wydanego według postanowionego planu i przejrzenia Bożego, umęczywszy rękoma niezbożnych, zgładziliście.


24 Jego Bóg wskrzesił, usunąwszy boleści otchłani, gdyż niemożliwe było, żeby ona zatrzymać go miała.


25 0 nim bowiem mówił Dawid: "Miałem zawsze Pana przed oczami mymi; bo mi jest po prawicy, abym nie był poruszony.


26 Dlatego rozweseliło się serce moje i rozradował się język mój; nadto i ciało moje spoczywać będzie w nadziei.


27 Albowiem nie zostawisz duszy mojej w otchłani, i nie pozwolisz Œwiętemu twemu oglądać skażenia.


28 Oznajmiłeś mi drogi życia, i napełnisz mnie radością przed obliczem twoim."


29 Mężowie bracia! Niechże wolno będzie śmiało wam powiedzieć o patriarsze Dawidzie, że umarł, i pogrzebany został, i grób jego jest u nas aż do dnia dzisiejszego.


30 Będąc więc prorokiem, i wiedząc, że Bóg pod przysięgą mu obiecał, że potomek jego będzie siedział na stolicy jego:


31 patrząc w przyszłość, mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że ani nie został


zatrzymany w otchłani, ani ciało jego nie oglądało skażenia.


32 Tego to Jezusa wskrzesił Bóg, czego my wszyscy świadkami jesteśmy.


33 Wywyższony więc prawicą Boga i wziąwszy obietnicę Ducha Œwiętego od Ojca, wylał tego, którego wy widzicie, i słyszycie.


34 Nie Dawid bowiem wstąpił do nieba, lecz sam powiada: "Rzekł Pan Panu memu: siądź po prawicy mojej,


35 aż położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem nóg twoich."


36 Niech tedy z wszelką pewnością wie cały dom izraelski, że go i Panem i Chrystusem uczynił Bóg, tego Jezusa, któregoście wy ukrzyżowali.





NAWRÓCENIE TRZECH TYSIĘCY.





37 Gdy zaś to usłyszeli, skruszyli się w sercu, i rzekli do Piotra i do innych

następna strona