Biblia (autor nieznany) - Stary Testament Księga Tobiasza strona nr 2

poprzednia strona

skich zabity leży na ulicy. I natychmiast wyskoczył z siedzenia swego i zostawiając obiad przybiegł na czczo do ciała,


4 a wziąwszy je, zaniósł do domu swego potajemnie, aby po zachodzie słońca ostrożnie je pochować.


5 A gdy ukrył ciało, jadł chleb z żałością i ze drżeniem, wspominając owe słowa,


6 które mówił Pan przez proroka Amosa: "Œwięta wasze obrócą się w płacz i w żałość."


7 A gdy słońce zaszło, poszedł i pogrzebał go.


8 A wszyscy bliscy upominali go mówiąc: "Już dla tej przyczyny kazano cię zabić i ledwieś uszedł skazania na śmierć, a znowu grzebiesz umarłych?"


9 Ale Tobiasz bojąc się bardziej Boga niźli króla, porywał ciała zabitych i krył w domu swym, a o północy je grzebał.


10 I trafiło się, że jednego dnia zmęczony pogrzebem przyszedłszy do domu swego położył się koło ściany i zasnął; a gdy spał, z gniazda jaskółczego upadł gorący gnój na oczy jego, i stał się ślepym.


12 A to doświadczenie dlatego Bóg nań przypuścił, żeby potomkom dany był przykład cierpliwości jego jak i świętego Joba.


13 Ponieważ bowiem od młodości swej zawsze Boga się bał i strzegł przykazań jego, nie zasmucił się przeciw Bogu, że go plaga ślepoty spotkała,


14 ale niewzruszenie trwał w bojaźni Bożej dziękując Bogu przez wszystkie dni żywota swego.


15 Bo jak świętemu Jobowi urągali królowie, tak i temu powinowaci i krewni jego naśmiewali się z żywota jego mówiąc:


16 "Gdzież jest nadzieja twoja, dla której jałmużny i pogrzeby czyniłeś?"


17 Ale Tobiasz strofował ich mówiąc: "Nie mówcie tak,


18 bo jesteśmy synami świętych i owego żywota czekamy, który Bóg da tym, co wiary swej nigdy nie odmieniają od niego."


19 A Anna, żona jego, chodziła co dzień na robotę tkacką i z pracy rąk swoich przynosiła żywność, którą nabyć mogła.


20 Zdarzyło się tedy, że dostawszy koźlę z kóz, przyniosła je do domu;


21 a gdy mąż jej głos beczenia usłyszał, rzekł: "Patrzcie, by snadź nie było kradzione; wróćcie je panom jego, bo się nam nie godzi ani jeść co z kradzieży, ani się dotykać."


22 Na to żona jego rozgniewana odpowiedziała: "Oczywiście na marne poszła nadzieja twoja i jałmużny twoje teraz się pokazały!" I tymi, i innymi takimi słowy urągała mu.





3


1 Westchnął tedy Tobiasz i począł modlić się z płaczem


2 mówiąc: "Sprawiedliwyś jest, Panie, i wszystkie sądy twoje są sprawiedliwe, a wszystkie drogi twoje są miłosierdziem i prawdą i sądem.


3 A teraz, Panie, wspomnij na mnie, nie mścij się za grzechy moje ani pamiętaj na występki moje albo rodziców moich.


4 Ponieważ nie zachowaliśmy przykazań twoich, przeto wydani jesteśmy na łup i niewolę, i na śmierć, i na pośmiewisko, i na urąganie wszystkim narodom, między które rozproszyłeś nas.


5 A teraz, Panie, wielkie są sądy twoje, ponieważ nie postępowaliśmy według przykazań twoich i nie chodziliśmy szczerze przed tobą.


6 Ale ty, Panie uczyń ze mną według woli twojej i rozkaż w pokoju wziąć ducha mego, bo daleko lepiej mi umrzeć niźli żyć."





3. DOŒWIADCZENIE SARY, CÓRKI RAGUELA (3,7-23). Nieszczęścia Sary w jej dotychczasowych małżeństwach (7-8). Służąca jej urąga (9-l0a). Sara zmartwiona modli się o uwolnienie jej od hańby albo o śmierć (l0b-23).





7 Tego samego dnia tedy zdarzyło się, że Sara, córka Raguela w Rages, mieście medyjskim, także usłyszała urąganie od jednej służebnicy ojca swego;


8 była bowiem wydana za siedmiu mężów, a czart imieniem Asmodeusz pomordował ich, skoro do niej weszli.


9 Gdy tedy karciła dziewczynę za jej przewinienie, odpowiedziała jej mówiąc: "Bodajżeśmy więcej me oglądali syna ani córki z ciebie na ziemi, morderczyni mężów twoich!


10 Czy i mnie chcesz zabić, jak zabiłaś już siedmiu mężów?" Na te słowa poszła do górnej komory domu swego i przez trzy dni i trzy noce nie jadła ani piła,


11 ale trwając na modlitwie, z płaczem prosiła

następna strona