Pan Wołodyjowski (Henryk Sienkiewicz) - Rozdział XXIV strona nr 2

poprzednia strona

>
- To samo Poturzyński, Tworowski i Adurowicz - dodał pan Snitko.


- Co acaństwo o tym liście mówicie?


- Zdrada jawna; tu nie ma nad czym deliberować - rzekł pan Muszalski.


- Po prostu wąchają się z Mellechowiczem, aby i naszych Lipków na ich stronę przeprowadził, a on się zgadza.


- Dla Boga ! co za periculum dla całej komendy - zawołało kilka głosów.


- Toż Lipkowie duszę za Mellechowicza by oddali i jak on im rozkaże, to w nocy nas napadną.


- Najczarniejsza zdrada pod słońcem! - wołał pan Deyma.


- I sam hetman tego Mellechowicza setnikiem uczynił! - rzekł pan Muszalski.


- Panie Snitko - ozwał się Zagłoba - com mówił, kiedym Mellechowicza obaczył? Czym waćpanu nie powiedział, że renegat i zdrajca oczyma tego człowieka patrzy? Ha! dość mi na niego było spojrzeć! Wszystkich mógł oszukać, ale nie mnie! Powtórz waść moje słowa, panie Snitko, nic nie zmieniaj. Nie powiedziałżem, iż to jest zdrajca?


      Pan Snitko wsunął nogi pod ławę i skłonił głowę.


- Podziwiać istotnie należy przenikliwość waszmość pana, chociaż, co prawda, to nie pamiętam, żeby go waszmość pan zdrajcą nazwał. Powiedziałeś tylko waszmość pan, iż mu wilkiem z oczu patrzy.


- Ha! więc acan utrzymujesz, że pies zdrajca, a wilk nie zdrajca, że wilk nie ukąsi ręki, która go gładzi i jeść mu daje? Więc to pies zdrajca? Może waćpan jeszcze i Mellechowicza będziesz bronił, a nas wszystkich zdrajcami uczynisz?...


      Skonfundowany w ten sposób pan Snitko otworzył szeroko oczy i usta i tak zdumiał, że słowa przez czas jakiś przemówić nie mógł.


      Tymczasem pan Muszalski, który prędkie miał zdanie, zaraz rzekł:


- Naprzód należy nam Panu Bogu podziękować, iż tak niecne praktyki się odkryły, a potem sześciu draganów wykomenderować z Mellechowiczem i kulą w łeb!


- Potem tylko innego setnika mianować - dodał pan Nienaszyniec.


- Zdrada tak jawna, że i pomyłki być nie może.


      Na to Wołodyjowski :


- Naprzód należy Mellechowicza wybadać, a potem panu hetmanowi o tych praktykach dam znać, bo jako mnie pan Bogusz z Ziębic powiadał, wielce Lipkowie panu marszałkowi koronnemu na sercu leżą.


- Ale waszej mości - rzekł zwracając się do małego rycerza pan Motowidło - całkowita względem Mellechowicza przysługuje inkwizycja, gdyż on nigdy towarzyszem nie był.


- Moje prawo znam - odparł Wołodyjowski - i nie potrzebujesz mi go waćpan przypominać.


      Wtem inni poczęli wołać


- Niechże nam stanie do oczu ów taki syn, ów przedawczyk i zdrajca!


      Gromkie wołania zbudziły pana Zagłobę, któren był się nieco zdrzemnął, co mu się już ustawicznie przytrafiało; więc przypomniał sobie prędko, o czym była mowa, i rzekł:


- Nie, panie Snitko, miesiąc się w klejnociku zataił, ale dowcip waćpanowy jeszcze się lepiej zataił, bo i ze świecą nikt go nie znajdzie. Mówić, że pies, canis fidelis, zdrajca, a wilk nie zdrajca! Pozwól asindziej! waćpan już zupełnie w piętkę gonisz! Pan Snitko podniósł oczy do nieba na znak, jak niewinnie cierpi, ale nie chciał sprzeczką drażnić staruszka, a wtem też Wołodyjowski kazał mu iść po Mellechowicza, więc wyszedł spiesznie, kontent, że tym sposobem wymknąć się może.


      Po chwili wrócił prowadząc młodego Tatara, któren widocznie nic o złowieniu Lipka jeszcze nie wiedział, bo wszedł śmiało. Smagła i piękna jego twarz wybladła wielce, ale zdrów już był i głowy nawet nie obwiązywał chustami, tylko ją przykrywał krymką z czerwonego aksamitu.


      Oczy wszystkich wpatrzone były w niego jak w tęczę, on zaś skłonił się małemu rycerzowi dość nisko, reszcie kompanii dość hardo.


- Mellechowicz! - rzekł Wołodyjowski utkwiwszy w Tatara bystre swe źrenice - czy znasz pułkownika Kryczyńskiego?


      Przez twarz Mellec

następna strona