Pan Wołodyjowski (Henryk Sienkiewicz) - Rozdział X strona nr 2

poprzednia strona

zę tą drogą iść i powiedzieć jutro Krzysi, że ją chcę pojąć."


      Tu zastanowił się chwilę, po czym tak dalej rozmyślał:


      "...Przez którą deklarację i owa dzisiejsza konfidencja zgoła jakowejś poczciwości nabierze, i jutro nowych będę mógł zaraz sobie pozwol..."


      Lecz w tym miejscu uderzył się dłonią po ustach.


- Tfu! - rzekł - chyba cały czambuł diabłów za kołnierzem mi siedzi !


      Ale już myśli o oświadczynach nie zaniechał rozumując sobie po prostu, że jeśli przez to kochanej zmarłej uchybi, to mszami może ją przebłagać i pobożnością, czym zarazem jej okaże, że wciąż pamięta i świadczyć jej nie przestaje.


      Zresztą, jeśli i będą się ludzie dziwić a naśmiewać, że parę niedziel temu mnichem z żałości chciał zostać, a teraz już się drugiej z afektem oświadczył, to wstyd będzie tylko po jego stronie, gdy w przeciwnym razie musiałaby się niewinna Krzysia i wstydem, i winą z nim dzielić.


- Tedy będę jutro deklarował, nie może inaczej być! - rzekł w końcu.


      Po czym uspokoił się znacznie i odmówiwszy pacierze, i pomodliwszy się żarliwie za Anusię, zasnął.


      A nazajutrz zbudziwszy się powtórzył:


- Dziś będę deklarował!...


      Jednakże nie było to tak ławym, bo nie chciał pan Michał wszystkim o tym oznajmiać, jeno z Krzysią naprzód pomówić, a potem postąpić, jak wypadnie. Tymczasem od rana przyjechał pan Nowowiejski i wszędy go było pełno.


      Krzysia chodziła jak struta przez cały dzień : była blada, zmęczona i co chwila spuszczała oczy; czasem rumieniła się tak, że kolory biły jej aż na szyję; czasem usta jej drgały jakby do płaczu; to znów była jakaś senna i omdlała. Trudno było rycerzowi się do niej zbliżyć, a zwłaszcza pozostać dłużej sam na sam. Mógł ją wprawdzie wyprowadzić po prostu za dom na przechadzkę, bo pogoda była cudna, i dawniej byłby to bez żadnego skrupułu uczynił; ale teraz nie śmiał, bo mu się zdało, że wszyscy zaraz domyślą się, o co mu chodzi - wszyscy deklarację odgadną.


      Na szczęście wyręczył go Nowowiejski. Ten odwiódłszy na bok panią stolnikową rozmawiał z nią o czymś dość długo; potem wrócili oboje do izby, w której siedział mały rycerz z dwoma pannami oraz panem Zagłobą - i pani stolnikowa rzekła:


- Ot, przejechalibyście się, młodzi, saniami we dwie pary, bo od śniegu aż skry idą.


      Na to Wołodyjowski pochylił się prędko do ucha Krzysi i rzekł:


- Zaklinam waćpannę, byś siadła ze mną... Siła mam do mówienia.


- Dobrze - odpowiedziała Drohojowska.


      Po czym obaj z Nowowiejskim skoczyli do stajni, a Basia z nimi trzecia, i w kilka pacierzy dwoje sanek zajechało przed dom. Wołodyjowski z Krzysią siedli w jedne, Nowowiejski z hajduczkiem w drugie i ruszyli bez woźniców.


      Zaś pani Makowiecka zwróciła się do Zagłoby i rzekła:


- Pan Nowowiejski o Basię deklarował.


- Jakże to? - spytał niespokojnie Zagłoba.


- Pani podkomorzyna Iwowska, jego chrzestna matka, ma tu jutro przyjechać ze mną się rozmówić, zaś pan Nowowiejski prosił mnie, by mógł choć z daleka Basię wyrozumieć, bo sam pojmuje, że jeśli Basia nie jest mu przyjacielem, to próżne będą fatygi i zachody.


- I dlatego waćpani dobrodziejka wyprawiłaś ich do sani?..


- Dlatego. Mąż mój wielki skrupulat. Nieraz on mi mówił: "Majętnościami ja się opiekuję, ale męża niech sobie każda sama wybiera; byle był uczciwy, to ja się nie sprzeciwię, choćby i w fortunie była różnica." Zresztą, obie z Krzysią mają lata i mogą sobą rządzić.


- A co waćpani zamierzasz pani podkomorzynie Iwowskiej odpowiedzieć?


- Mój mąż przyjeżdża w maju; na niego to zdam; ale tak myślę, że jak Basia zechce, tak będzie.


- Nowowiejski młodzik!


następna strona