Ogniem i mieczem (Henryk Sienkiewicz) - Tom Drugi Rozdział III strona nr 2

poprzednia strona

zakrył je pył wodny; zbita na miazgę piana kłębiła się pod kołem jak ukrop.


      Wiedźma wbiła swoje czarne oczy w owe wary i chwyciwszy się za warkocze koło uszu, poczęła wołać:


- Huku! huku! pokaż się! W kole dębowym, w pianie białej, w tumanie jasnym, zły ty czy dobry, pokaż się!


      Bohun zbliżył się i siadł przy niej. Twarz jego wyrażała obawę i gorączkową ciekawość


- Widzę! - krzyknęła wiedźma.


- Co widzisz?


- Œmierć mojego brata. Dwa woły Dońca na pal naciągają.


- Do czorta z twoim bratem! - mruknął Bohun, który czego innego chciał się dowiedzieć.


      Przez chwilę słychać było tylko hurgot koła obracającego się jakby z wściekłością.


- Sina u mego brata głowa, sineńka, kruki go dziobią! - rzekła wiedźma.


- Co więcej widzisz?


- Nic... O, jaki siny! Huku! Huku! w kole dębowym, w pianie białej, w tumanie jasnym, pokaż się!... Widzę.


- A co?


- Bitwa! Lachy uciekają przed mołojcami.


- A ja gonię?


- Widzę i ciebie. Ty się z małym rycerzem potykasz. Hur! hur! hur! Ty się małego rycerza strzeż.


- A kniaziówna?


- Nie ma jej. Widzę cię znowu, a przy tobie ktoś, kto cię zdradzi. Twój druh nieszczery.


      Bohun pożerał oczyma to piany, to Horpynę - i jednocześnie pracował głową, by pomóc wróżbom.


- Jaki druh?


- Nie widzę. Nie wiem, stary czy młody.


- Stary! pewno stary!


- Może i stary.


- To wiem, kto to. On mnie już raz zdradził. Stary szlachcic z siwą brodą i z białym okiem. Na pohybel-że jemu! Ale on mnie nie druh.


- On dybie na ciebie. Widzę znowu. Czekaj! jest i kniaziówna! jest, w wianku rucianym, w białej sukni, nad nią jastrząb.


- To ja.


- Może i ty. Jastrząb... Czy sokół? Jastrząb!


- To ja.


- Czekaj. Już nie widać... W kole dębowym, w pianie białej... O! o! mnogo wojska, mnogo mołojców, oj, mnogo jak drzew w lesie, jak bodiaków w stepie, a ty nad wszystkimi, przed tobą trzy buńczuki noszą.


- A kniaziówna przy mnie?


- Nie ma jej, ty w obozie.


      Znowu nastała chwila milczenia. Koło huczało, aż się cały młyn trząsł.


- Hej, co tu krwi, co tu kwi! co trupów, wilcy nad nimi, krucy nad nimi! - zaraza nad nimi. Same trupy! same trupy! hen! hen! tylko trupy, nie widać nic, tylko krew!


      Nagle powiew wiatru zwiał tuman z koła - a jednocześnie wyżej nad młynem ukazał się potworny Czeremis z wiązką drzewa na plecach.


- Czeremis, załóż stawidło! - zawołała dziewka.


      To rzekłszy poszła umywać ręce i twarz w strudze, a karzeł zahamował tymczasem wodę.


      Bohun siedział zamyślony. Zbudziło go dopiero nadejście Horpyny.


- Ty nic więcej nie widziała? - spytał ją.


- Co się pokazało, to się pokazało, nic więcej nie obaczę.


- A nie łżesz?


- Na głowę brata, prawdę mówiłam. Jego na pal wsadzą. Wołami za nogi naciągną. Mnie jego żal. Hej, nie jemu jednemu śmierć pisana! Co się trupów pokazało! nigdy tyle nie widziałam - będzie wielka wojna na świecie.


- A ją ty widziała z jastrzębiem nad głową?


- Tak jest.


- I ona była w wianku?


- W wianeczku i w białej sukni.


- A skąd ty wiesz, że ten jastrząb to ja? Ja tobie o tym młodym Lachu szlachcicu powiadał - może to on.


      Dziewka zmarszczyła brwi i zadumała się.


- Nie - rzekła po chwili wstrząsając głową - kołyby buw Lach, to by buw oreł.


- Sława Bohu! sława Bohu ! Pójdę ja teraz do mołojców, żeby konie do drogi gotowali. W nocy ruszymy.


- Tak i koniecznie pojedziesz.


- Chmiel przykazywał i Krzywonos przykazywał. Ty dobrze widziała, że będzie wielka wojna, bo to samo ja w Barze w piśmie od Chmiela czytał.


      Bohun wprawdzie nie

następna strona