Ogniem i mieczem (Henryk Sienkiewicz) - Tom Drugi Rozdział I strona nr 2

poprzednia strona

h łapiesz...


      Rozmowa urwała się, słychać było tylko uderzenia kopyt o kamienie i jakieś głosy dochodzące od strony rzeki, podobne do sykania koników polnych.


      Bohun nie zwrócił najmniejszej uwagi na owe głosy, które jednak wśród nocy mogły dziwić - podniósł twarz ku księżycowi i zamyślił się głęboko.


- Horpyna - rzekł po chwili.


- Czego?


- Ty czarownica, ty musisz wiedzieć: czy prawda, że jest takie ziele, że jak się go kto napije, to musi pokochać? Lubystka czy jak?


- Lubystka. Ale na twoją biedę nic i lubystka nie poradzi. Jeśliby kniaziówna innego nie kochała, to tylko dać jej się napić, ale jeśli kocha, to wiesz, co się stanie?


- Co?


- To jeszcze bardziej tego innego pokocha.


- Przepadnijże ty ze swoją lubystką ! Umiesz ty źle wróżyć, a poradzić nie umiesz.


- To słuchaj: znam ja inne ziele, co w ziemi rośnie. Kto się go napije, dwa dni i dwie noce jak pień leży, o świecie nie wie. Tego ja jej ziela dam-a potem...


      Kozak zatrząsł się na siodle i utkwił w czarownicy swe świecące w ciemności oczy.


- Co ty kraczesz? - spytał.


- Taj hodi! - zawołała wiedźma i wybuchnęła ogromnym, podobnym do rżenia klaczy, śmiechem.


      Œmiech ów rozległ się złowrogim echem w rozpadlinach jarów.


- Suko! - rzekł watażka.


      Po czym oczy jego gasły stopniowo, popadał znów w zamyślenie, na koniec począł mówić, jakby sam do siebie:


- Nie, nie! Kiedy my Bar brali, ja pierwszy wpadł do klasztoru, by jej przed pijanicami bronić i łeb strzaskać każdemu, kto by się jej dotknął, a ona się nożem pchnęła i teraz o bożym świecie nie wie. Dotknę jej ręką, to się znów pchnie albo do rzeki skoczy, nie upilnujesz, nieszczęsny!


- Ty w duszy Lach, nie Kozak, kiedy po kozacku nie chcesz dziewczyny zniewolić...


- Żeby ja był Lach! - zawołał Bohun - żeby ja był Lach!


      I za czapkę obu rękoma się chwycił, bo jego samego ból chwycił.


- Musiała cię urzec ta Laszka - mruknęła Horpyna.


- Ej, chyba urzekła! - odrzekł żałośnie. - Niechby mnie pierwsza kula nie minęła, niechbym na palu sobacze życie skończył... Jednej ja chcę na świecie i ta jedna mnie nie chce!


- Durny! - zawołała z gniewem Horpyna - toć ty ją masz!


- Stulże ty pysk! - zawołał z wściekłością Kozak. - A jak się ona zabije, to co? ciebie rozerwę, siebie rozerwę, łeb o kamień rozbiję, ludzi będę gryzł jak pies! Ja by duszę za nią oddał, sławę kozacką oddał, uciekłby za Jahorlik hen! od pułków za świat, aby z nią, z nią żyć, przy niej zdychać... Ot, co! A ona się nożem pchnęła. I przez kogo? przeze mnie! Nożem się pchnęła! słyszysz?


- Nic jej nie będzie. Nie umrze.


- Jakby umarła, to ja by ciebie ćwiekami do drzwi przybił.


- Mocy ty żadnej nad nią nie masz.


- Nie mam, nie mam. Ja by wolał, żeby ona mnie nożem pchnęła; niechby i zabiła, byłoby lepiej.


- Głupia Laszka. Ot by po dobrej woli przyhołubiła się do ciebie. Gdzie lepszego znajdzie?


- Spraw ty to, a ja ci garnek dukatów nasypię, a pereł drugi. My w Barze wzięli łupu niemało i przedtem brali.


- Ty bogaty jak kniaź Jarema - i sławny. Ciebie, mówią, sam Krzywonos się boi.


      Kozak ręką machnął.


- Co mnie z tego, koły serdcie bołyt...


      I znowu zapadło milczenie. Brzeg rzeki stawał się coraz dzikszy, pustszy. Białe światło księżyca nadawało fantastyczne kształty drzewom i skałom. Na koniec Horpyna rzekła:


- Tu Wraże Uroczyszcze. Trzeba razem jechać.


- Czemu?


- Tu niedobrze.


      Zatrzymali konie i po chwili orszak idący z tyłu złączył się z nimi.


      Bohun wspiął się na strzemionach i zajrzał w kołyskę.


- Spyt? - spytał.


- Spyt - odpowiedział stary Kozak

następna strona