Ogniem i mieczem (Henryk Sienkiewicz) - Tom Pierwszy Rozdział XVII strona nr 2

poprzednia strona

wyjazdem takim miodem łubniańskim częstował, że niech się każdy inny spod wiechy schowa. Co zaś się z twoim panem dzieje? co? Zdrów-li?


- Zdrów i kazał się waszmości kłaniać - rzekł zmieszany Rzędzian.


- Wielkiej to jest fantazji kawaler. A ty jakże się w Czehrynie znalazłeś! Czemu cię to pan z Kudaku odesłał?


- Pan jako pan - rzecze na to pacholik - ma swoje sprawy w Łubniach, za którymi mnie wrócić kazał, bo i nie miałem co robić w Kudaku.


      Przez cały ten czas Bohun patrzył bystro na Rzędziana; nagle rzekł:


- Znam i ja twego pana, widziałem go w Rozłogach.


      Rzędzian przekrzywił głowę i nadstawiwszy ucha, niby to nie dosłyszawszy, spytał:


- Gdzie?


- W Rozłogach.


- To Kurcewiczów - rzekł Zagłoba.


- Czyje? - pytał znów Rzędzian.


- Widzę, żeś coś ogłuchł - zauważył sucho Bohun.


- Bom się też nie wyspał.


- To się jeszcze wyśpisz. Powiadasz tedy, że twój pan wysłał cię do Łubniów?


- A jakże.


- Pewnie tam ma jaką podwikę - wtrącił pan Zagłoba - do której afekt przez ciebie przesyła.


- Czy ja tam wiem, mój jegomość!... może ma, a może i nie ma - rzecze Rzędzian.


      Następnie skłonił się Bohunowi i panu Zagłobie.


- Niech będzie pochwalony - rzekł zabierając się do odejścia.


- Na wieki! - odparł Bohun. - Poczekaj no, ptaszku, nie śpiesz się. A czemuś to ty przede mną taił, żeś jest pacholikiem pana Skrzetuskiego?


- A bo mnie jegomość nie pytał, a ja sobie myślę: co mam o byle czym mówić? Niech będzie pochwalo...


- Poczekaj, mówię. Listy jakowe od pana wieziesz?


- Pańska rzecz pisać, a moja, jako sługi, oddać, ale jeno temu, do kogo są pisane, zaczem niech mi będzie wolno pożegnać waszmość panów.


      Bohun zmarszczył swe sobole brwi i w ręce klasnął. Natychmiast dwóch semenów wpadło do izby.


- Obszukać go! - zawołał, wskazując na Rzędziana.


- Jakom żyw, gwałt mi się tu dzieje! - wrzeszczał Rzędzian. -Jam jest też szlachcic, choć sługa, a waszmość panowie w grodzie za ten postępek będziecie odpowiadali.


- Bohun! zaniechaj go! - wtrącił pan Zagłoba.


      Ale tymczasem jeden z semenów znalazł w Rzędzianowym zanadrzu dwa listy i oddał je podpułkownikowi. Bohun kazał zaraz pójść precz semenom, bo nie umiejąc czytać nie chciał się z tym przed nimi zdradzić. Po czym, zwróciwszy się do Zagłoby rzekł:


- Czytaj, a ja na pachołka uważać będę.


      Zagłoba przymknął lewe oko. na którym miał skałkę, i czytał adres:


- "Mnie wielce miłościwej pani i jejmości dobrodzice J. O. kniahini Kurcewiczowej w Rozłogach."


- Toś ty, rarożku, do Łubniów jechał i nie wiesz, gdzie Rozłogi? - rzekł Bohun poglądając strasznym wzrokiem na Rzędziana.


- Gdzie mi kazali, tamem jechał! - odparł pachołek.


- Mam-li otworzyć? Sigillum szlacheckie święta rzecz - zauważył Zagłoba - Mnie tu hetman wielki dał prawo wszelakie pisma przeglądać. Otwieraj i czytaj.


      Zagłoba otworzył i czytał:


- "Mnie wielce miłościwa pani, etc. Donoszę W. M. Pani, jakom już w Kudaku stanął, skąd, daj Boże szczęśliwie, dzisiejszego rana na Sicz jechał będę, a teraz nocą tu piszę, od niespokojności spać nie mogąc, aby was zaś jaka przygoda od tego zbója Bohuna i jego hultajów nie spotkała. A że mnie tu i pan Krzysztof Grodzicki powiadał, że rychło patrzyć, jak wielka wojna wybuchnie, od której się też i czerń podniesie, przeto zaklinam i błagam W. M. Panią, byś eo instante, choćby i stepy nie wyschły, choćby wierzchem, zaraz z kniaziówną do Łubniów jechać raczyła i tego nie poniechała, gdyż ja na czas wrócić nie zdołam. Którą prośbę racz W. M. Pani zaraz spełnić, abym o szczęśliwość mnie przyrzeczoną mógł być bezpiecznym i za powrotem się rozradować. A co masz W. M. Pani z Bohunem kunktować i mnie przy

następna strona