Potop (Henryk Sienkiewicz) - Tom Trzeci Rozdział XIII strona nr 2

poprzednia strona

" wznieśli. Kiemlicze miód im leli stary, stuletni, który król Kmicicowi przysłał, a oni popijali go ochotnie, gdyż gorąco było na dworze. Hassling, blady jeszcze i wyniszczony, zdawał się życie i siły czerpać w cennym napitku. Zagłoba językiem mlaskał i pot z czoła obcierał.


- Hej! jak tam te kartauny grzmią - ozwał się nasłuchując młody Szkot.


- Jutro pójdziecie do szturmu... dobrze zdrowym !... Boże was błogosław! Obcej krwi jestem i służyłem, komum był powinien, ale wam lepiej życzę! Ach, co to za miód! Życie, życie we mnie wstępuje...


      Tak mówiąc odrzucał swe złote włosy w tył i oczy błękitne wznosił ku niebu : a twarz miał cudną i pół jeszcze dziecinną. Zagłoba spoglądał na niego z pewnym rozrzewnieniem.


- Waćpan tak dobrze po polsku mówisz, panie kawalerze, jak każdy z nas. Zostań Polakiem, pokochaj tę naszą ojczyznę, a zacną rzecz uczynisz i miodu ci nie zabraknie! 0 indygenat też żołnierzowi nie tak u nas trudno.


      Na to Hassling:


- Tym bardziej że szlachcicem jestem. Całe moje nazwisko jest: Hassling- Ketling of Elgin. Rodzina moja z Anglii pochodzi, choć w Szkocji osiadła.


- Dalekie to są i zamorskie kraje, a tu jakoś przystojniej człowiekowi żyć- odparł Zagłoba.


- Mnie też tu dobrze!


- Ale nam źle - rzekł Kmicic, który kręcił się od początku niecierpliwie na ławie - bo nam pilno słyszeć, co w Taurogach się działo, waćpanowie zaś o rodowodach rozprawiacie.


- Pytajcie mnie, będę odpowiadał.


- Często widywałeś pannę Billewiczówne,


      Po bladej twarzy Hasslinga przeleciały rumieńce.


- Co dzień! - rzekł.


      A pan Kmicic zaraz począł na niego bystro patrzeć.


- Cóżeś to był taki konfident? Czego płoniesz? Co dzień? Jak to co dzień?


- Bo wiedziała, żem był jej życzliwy i usług jej kilka oddałem. To się z dalszego opowiadania pokaże, a teraz trzeba od początku zacząć. Waćpanowie może nie wiecie, że nie byłem w Kiejdanach wówczas, gdy książę koniuszy przyjechał i pannę ową do Taurogów wywiózł? Owóż, dlaczego się to stało, nie będę powtarzał, bo różni różnie mówili, to tylko powiem, iż ledwie przyjechali, wszyscy zaraz spostrzegli, że książę okrutnie zakochany.


- Bodaj go Bóg skarał! - zakrzyknął Kmicic.


- Nastały zabawy, jakich przedtem nie bywało, a gonitwy do pierścienia i turnieje. Myślałby kto, że najspokojniejsze czasy, a tu co dzień listy biegały, przyjeżdżali posłowie od elektora, od księcia Janusza. Wiedzieliśmy, że książę Janusz, przez pana Sapiehę i konfederatów przyciśnięty, o ratunek na miłosierdzie boskie błaga, bo mu zguba grozi. My nic! Na granicy elektorskiej gotowe wojska stoją, kapitanowie z zaciągami nadchodzą, ale w pomoc nie idziem, bo księciu od panny niesporo.


- To dlatego Bogusław bratu z pomocą nie przychodził? - ozwał się Zagłoba.


- Tak jest. Toż samo mówił Paterson i wszyscy osoby jego najbliżsi. Niektórzy sarkali na to, inni radzi byli, że Radziwiłłowie zginą. Sakowicz za księcia sprawy publiczne odrabiał i na listy odpowiadał, i z posłami się naradzał, książę zaś jedynie na to koncept wysilał, żeby ułożyć jakowąś zabawę albo konną kawalkadę, albo polowanie. Pieniędzmi - on, skąpiec - na wszystkie strony sypał, lasy kazał na mile całe wycinać, by panna z okien miała prospekt lepszy, słowem, że naprawdę kwiaty jej pod nogi sypał i tak ją przyjmował, że gdyby była królewną szwedzką, nic by lepszego nie wymyślił. Żałowało ją z tego powodu wielu, bo mówiono: "Wszystko to na jej zgubę, ożenić się książę nie ożeni, a niech ją jeno za serce chwyci, to ją, dokąd chce, doprowadzi." Aleć się pokazało, że to nie taka panna, którą by można doprowadzić tam, gdzie cnota nie chodzi. Oho!


- A co? - zawołał zrywając się Kmicic. - Wiem ci ja to lepiej od innych!


- Jakże panna Billewiczówna owe królewskie hołdy przyjmowała?- spytał Wołodyjowski.


- Z początku z u

następna strona