Potop (Henryk Sienkiewicz) - Tom Drugi Rozdział XVIII strona nr 2

poprzednia strona

ezwały się inne głosy.


- Hasło?


- Upsala!


- Odzew?


- Korona!...


      Kmicic zmiarkował w tej chwili, że to straże się zmieniają.


- Dam ja wam Upsalę i koronę! - mruknął.


      I uradował się. Była to istotnie dla niego okoliczność nader pomyślna, bo mógł linie straży przejść właśnie w chwili zmiany wart, gdy stąpania żołnierzy głuszyły jego własny krok.


      Jakoż tak uczynił bez najmniejszej trudności i szedł za wracającymi żołnierzami dość śmiało, aż do samego szańca. Tam oni wykręcili, by go obejść, on zaś posunął się szybko ku fosie i ukrył się w niej.


      Tymczasem rozwidniło się cokolwiek. Pan Andrzej i za to podziękował niebu, inaczej bowiem nie mógłby po omacku znaleźć upragnionej kolubryny. Teraz, zadzierając z rowu głowę do góry i wytężając wzrok, ujrzał nad sobą czarną linię oznaczającą brzeg szańca i równie czarne zarysy koszów, między którymi stały działa.


      Mógł nawet dojrzeć ich paszcze wysunięte nieco nad rowem. Posuwając się z wolna wzdłuż rowu, odkrył nareszcie swoją kolubrynę. Wówczas stanął i począł nasłuchiwać.


      Z szańca dochodził szmer. Widocznie piechota stała wedle dział w gotowości. Ale sama wyniosłość szańca zakrywała Kmicica; mogli go usłyszeć, nie mogli zobaczyć. Teraz chodziło mu tylko o to, czy z dołu potrafi dostać się do otworu armaty, która wznosiła się wysoko nad jego głową.


      Na szczęście, boki rowu nie były zbyt spadziste, a oprócz tego nasyp świeżo uczyniony, lubo polewany wodą, nie zdołał zamarznąć, gdyż od niejakiego czasu panowała odwilż.


      Wymiarkowawszy to wszystko Kmicic począł drążyć cicho dziury w pochyłości szańca i piąć się z wolna ku armacie.


      Po kwadransie pracy zdołał ręką chwycić się za otwór armaty. Przez chwilę zawisnął w powietrzu, lecz niepospolita jego siła pozwoliła mu utrzymać się tak, dopóki nie zasunął kiszki w paszczę armaty.


- Naści, piesku, kiełbasy! - mruknął - tylko się nią nie udław.


      To rzekłszy spuścił się na dół i począł szukać sznurka, który przyczepiony do zewnętrznego końca kiszki, zwieszał się w rów.


      Po chwili zmacał go ręką. Lecz teraz przychodziła największa trudność, bo należało skrzesać ognia i sznurek zapalić.


      Kmicic zatrzymał się przez chwilę, czekając, aż szmer nieco większy uczyni się między żołnierzami na szańcu.


      Na koniec począł uderzać z lekka krzesiwkiem w krzemień.


      Lecz w tej chwili nad głową jego rozległo się w niemieckim języku pytanie:


- A kto tam w rowie?


- To ja, Hans! - odrzekł bez wahania Kmicic - stempel mi diabli do rowu wzięli, więc krzeszę ogień, by go znaleźć.


- Dobrze, dobrze - odrzekł puszkarz. - Szczęście, że się nie strzela, bo samo powietrze łeb by ci urwało.


      "Aha! - pomyślał Kmicic - więc kolubrynka, prócz mego naboju, ma jeszcze swój własny. Tym lepiej."


      W tej chwili wysiarkowany sznurek zajął się i delikatne iskierki poczęły biec ku górze po jego suchej powierzchni.


      Czas był zmykać. Kmicic więc puścił się, nie tracąc minuty, wzdłuż rowu, co sił w nogach, nie bardzo już zważając na hałas, jaki czynił. Lecz gdy ubiegł jakieś dwadzieścia kroków, ciekawość przemogła w nim poczucie straszliwego niebezpieczeństwa.


      "Nuż sznurek zgasł, wilgoć jest w powietrzu!" - pomyślał.


      I zatrzymał się. Rzuciwszy za siebie spojrzenie ujrzał jeszcze iskierkę, ale już nierównie wyżej, niż ją zostawił.


      "Ej, czy ja nie za blisko?" - rzekł sobie i strach go zdjął.


      Puścił się znowu całym pędem; nagle trafił na

następna strona