Potop (Henryk Sienkiewicz) - Tom Pierwszy Rozdział II strona nr 2

poprzednia strona

ę chcieli! - odpowiedział pan Ranicki. - Ano, kiedy wesele?


- Jak się żałoba skończy.


- Furda żałoba! Dzieci się czarne nie rodzą, jeno białe!


- Jak będzie wesele, to nie będzie żałoby. Ostro, Jędrusiu!


- Ostro, Jędrusiu! - poczęli wołać wszyscy razem.


- Już tam chorążętom orszańskim tęskno z nieba na ziemię! - krzyknął Kokosiński.


- Nie daj czekać niebożętom!


- Mości panowie! - rzucił cienkim głosem Rekuć - Leliwa - popijem się na weselu jak nieboskie stworzenia!


- Moi mili barankowie - odpowiedział Kmicic - pofolgujcie mi albo lepiej mówiąc: idźcie do stu diabłów, niechże się po moim domu obejrzę!


- Na nic to! - odparł Uhlik. - Jutro oględziny, a teraz pospołu do stołu; jeszcze tam parę gąsiorków z pełnymi brzuchami stoi.


- My tu już za ciebie oględziny odprawili. Złote jabłko ten Lubicz! - rzekł Ranicki.


- Stajnia dobra! - wykrzyknął Zend. - Jest dwa bachmaty, dwa husarskie przednie, para żmudzinów i para kałmuków, i wszystkiego po parze jak oczu w głowie. Stadninę jutro obejrzym.


      Tu Zend zarżał jak koń, a oni się dziwili, że tak doskonale udaje, i śmieli się.


- Takież tu porządki? - spytał uradowany Kmicic.


- I piwniczka jako się patrzy - zapiszczał Rekuć - ankary smoliste i gąsiory spleśniałe jakoby chorągwie w ordynku stoją.


- To chwała Bogu! siadajmy do stołu!


- Do stołu ! do stołu !


      Ale zaledwie siedli i ponalewali kielichy, gdy Ranicki znów zerwał się.


- Zdrowie podkomorzego Billewicza!


- Głupi! - odparł Kmicic. - Jakże to? Nieboszczyka zdrowie pijesz?


- Głupi! - powtórzyli inni. - Zdrowie gospodarskie!


- Wasze zdrowie!...


- By nam się w tych komnatach dobrze działo!


      Kmicic rzucił mimo woli okiem po izbie jadalnej i ujrzał na poczerniałej ze starości modrzewiowej ścianie rząd oczu surowych w siebie utkwionych. Oczy te patrzyły ze starych portretów billewiczowskich wiszących nisko, na dwa łokcie od ziemi, bo i ściana była niska. Nad obrazami długim, jednostajnym szeregiem wisiały czaszki żubrze, jelenie, łosie, w koronach z rogów, niektóre już sczerniałe, widocznie bardzo stare, inne połyskujące białością.


      Wszystkie cztery ściany były nimi ubrane.


- Łowy tu muszą być przednie, bo widzę i zwierza dostatek! - rzekł Kmicic.


- Jutro zaraz pojedziem albo pojutrze. Trzeba i okolicę poznać - odparł Kokosiński. - Szczęśliwyś ty, Jędrusiu, że masz gdzie głowę przytulić!


- Nie tak jak my! - jęknął Ranicki.


- Wypijmy na pocieszenie! - rzekł Rekuć.


- Nie! nie na pocieszenie! - odpowiedział Kulwiec - Hippocentaurus- ale jeszcze raz za zdrowie Jędrusia, naszego rotmistrza kochanego! On to, moi mości panowie, przytulił nas tu w swoim Lubiczu, nas, biednych exulów, bez dachu nad głową.


- Słusznie mówi! - zawołało kilka głosów. - Nie taki głupi Kulwiec, jak się wydaje.


- Ciężka nasza dola ! - piszczał Rekuć. - W tobie cała nadzieja, że nas za wrota, sierot biednych, nie wygonisz.


- Dajcie spokój! - mówił Kmicic - co moje, to i wasze!


      Na to powstali wszyscy ze swych miejsc i poczęli go w ramiona brać. Łzy rozczulenia płynęły po tych twarzach srogich i pijackich.


- W tobie cała nadzieja, Jędrusiu! -. wołał Kokosiński - choć na grochowinach pozwól się przespać, nie wyganiaj!


- Dajcie spokój! - powtarzał Kmicic.


- Nie wyganiaj! i tak nas wygnali, nas, szlachtę i familiantów! - wołał żałośnie Uhlik.


- Do stu kaduków! Któż was wygania? jedzcie, pijcie, śpijcie, czego, u diabła, chcecie?


- Nie przecz, Jędrusiu - mówił Ranicki, na którego twarz wystąpiły cętki jak na skórze rysia - nie przecz, Jędrusiu, przepadliśmy z kretesem..


      Tu się zaciął, przyłożył palec do czoła, jakby głowę wysilał, i nagle rzekł spojrzaws

następna strona