Potop (Henryk Sienkiewicz) - Tom Pierwszy Rozdział XV strona nr 2

poprzednia strona

głową nie chodził. A neminem captivabimus? Czy to furda?


- Masz waść przykład na sobie i na nas! - rzekł Stanisław Skrzetuski.


- Bo to się stało z prędkości, ale wierzę w to mocno, że się książę zreflektuje. My, obcy ludzie, żadnym sposobem pod jego jurysdykcję nie podchodzimy. Musi na opinię zważać i od gwałtów nie może poczynać, aby


      sobie szlachty nie narażać. Jako żywo ! za wielka nas kupa, aby wszystkim głowy postrącać. Nad oficyjerami ma prawo, temu nie mogę negować, ale tak myślę, że się na wojsko będzie oglądał, które pewnie o swoich nie omieszka się upomnieć... A gdzie twoja chorągiew, panie Michale?


- W Upicie !


- Powiedz mi jeno, jestżeś pewny, że twoi ludzie wiernie przy tobie staną?


- Skąd mam wiedzieć? Miłują mnie dosyć, ale wiedzą, że hetman nade mną.


      Zagłoba zamyślił się na chwilę.


- Dajże mnie do nich ordynans, aby mnie we wszystkim słuchali jako ciebie samego, jeśli się wśród nich ukażę.


- Waćpanu się zdaje, żeś już wolny!


- Nie wadzi nic. Bywało się w gorszych opałach i Bóg ratował. Daj ordynans dla mnie i dla obydwóch panów Skrzetuskich. Kto pierwszy się wymknie, ten zaraz do chorągwi ruszy i innym ją na ratunek przyprowadzi.


- Co waść bredzisz! Szkoda czasu na gadanie! Kto się tu wymknie! Na czym zresztą dam rozkaz? Masz waść papier, inkaust, pióra? Waść głowę tracisz.


- Desperacja! - rzekł Zagłoba. - Dajże mnie choć swój pierścień!


- Masz waćpan i daj mnie pokój! - rzekł pan Michał.


      Pan Zagłoba wziął pierścień, wsadził go na mały palec,i począł chodzić w zamyśleniu.


      Tymczasem dymny kaganek zagasł i ogarnęła ich ciemność zupełna; tylko przez kraty wysokiego okna widać było parę gwiazd migocących na pogodnym niebie. Oczy Zagłoby nie schodziły z tej kraty.


- Gdyby nieboszczyk Podbipięta żył i był z nami-mruknął stary-byłby wyszarpnął kratę i w godzinę obaczylibyśmy się za Kiejdanami.


- A podsadzisz mnie do okna? - rzekł nagle Jan Skrzetuski.


      Zagłoba z panem Stanisławem ustawili się pod ścianą, po chwili Jan stanął na ich ramionach.


- Trzeszczy! jak mi Bóg miły trzeszczy! - zawołał Zagłoba.


- Co ojciec mówisz! - odpowiedział Jan - jeszczem nie zaczął ciągnąć.


- Wleźcie we dwóch z bratankiem, już was tam jakoś udźwignę... Nieraz żałowałem pana Michała, że taki misterny, a teraz żałuję, że jeszcze nie misterniejszy, bo mógłby się jako serpens prześliznąć.


      Lecz Jan zeskoczył z ramion.


- Szkoci stoją z tamtej strony! - rzekł.


- Bodaj się w słupy soli zmienili jako żona Lotowa. Ciemno tu, choć w pysk daj. Niedługo świtać pocznie. Myślę, że nam jakoweś alimenta przyniosą, bo tego i lutrzy nie czynią, żeby jeńców mieli głodem morzyć. Może też Bóg zeszle na hetmana upamiętanie. W nocy nieraz sumienie się w człeku budzi i diabli grzeszników inkomodują. Zali to może być, aby do tej piwnicy jedno było wejście? Po dniu obejrzym. Głowa mi jakoś ciąży i żadnego fortelu wymyślić nie mogę - jutro Bóg dowcipowi pomoże, a teraz pocznijmy pacierze mówić, mości panowie, i polećmy się Najświętszej Pannie w tym heretyckim więzieniu.


      Jakoż po chwili poczęli odmawiać pacierze i litanię do Matki Boskiej, po czym obaj Skrzetuscy i Wołodyjowski umilkli mając pełne piersi nieszczęścia, Zagłoba zaś pomrukiwał z cicha :


- Nie może inaczej być - mruczał - tylko jutro pewnie powiedzą nam: aut, aut! - bądźcie z Radziwiłłem, a przebaczę wam wszystko, jeszcze nagrodzę! Tak? Dobrze! Będę z Radziwiłłem! Jeno zobaczymy, kto kogo oszuka. To do więzienia szlachtę pakujecie, na wiek i zasługi nie macie względu? - dobrze! Komu szkoda, temu płacz! Głupi będzie pod spodem, a mądry na wierzchu. Przyrzeknę, co chcecie, ale tego, czego wam dotrzymam, na załatanie butów nie starczy. Jeśli wy ojczyźnie nie dot

następna strona