Pan Tadeusz (Adam Mickiewicz) - Księga Ósma: "Zajazd" strona nr 2

poprzednia strona

y Eola.

        Mrok gęstniał; tylko w gaju i około rzeczki

        W łozach, błyskały wilcze oczy jako świeczki,

        A dalej, u ścieśnionych widnokręgu brzegów,

        Tu i ówdzie ogniska pastuszych noclegów.

        Nareszcie księżyc srebrną pochodnię zaniecił,

        Wyszedł z boru i niebo, i ziemię oświecił.

        One teraz, z pomroku odkryte w połowie,

        Drzemały obok siebie, jako małżonkowie

        Szczęśliwi: niebo w czyste objęło ramiona

60 Ziemi pierś, co księżycem świeci posrebrzona.

        Już naprzeciw księżyca gwiazda jedna, druga

        Błysnęła; już ich tysiąc, już milijon mruga.

        Kastor z bratem Polluksem jaśnieli na czele,

        Zwani niegdyś u Słowian Lele i Polele;

        Teraz ich w zodyjaku gminnym znów przechrzczono,

        Jeden zowie się Litwą, a drugi Koroną.

        Dalej niebieskiej Wagi dwie szale błyskają;

        Na nich Bóg w dniu stworzenia (starzy powiadają)

        Ważył z kolei wszystkie planety i ziemię,

70 Nim w przepaściach powietrza osadził ich brzemię;

        Potem wagi złociste zawiesił na niebie:

        Z nich to ludzie wag i szal wzór wzięli dla siebie.

        Na północ świeci okrąg gwiaździstego Sita,

        Przez które Bóg (jak mówią) przesiał ziarnka żyta,

        Kiedy je z nieba zrucał dla Adama ojca,

        Wygnanego za grzechy z rozkoszy ogrojca.

        Nieco wyżej Dawida wóz, gotów do jazdy,

        Długi dyszel kieruje do polarnej gwiazdy.

        Starzy Litwini wiedzą o rydwanie owym,

80 Że niesłusznie pospólstwo zwie go Dawidowym,

        Gdyż to jest wóz Anielski. Na nim to przed czasy

        Jechał Lucyper, Boga gdy wyzwał w zapasy,

        Mlecznym gościńcem pędząc w cwał w niebieskie progi,

        Aż go Michał zbił z wozu, a wóz zrucił z drogi.

        Teraz popsuty między gwiazdami się wala,

        Naprawiać go archanioł Michał nie pozwala.

        I to wiadomo także u starych Litwinów

        (A wiadomość tę pono wzięli od rabinów),

        Że ów zodyjakowy Smok długi i gruby,

90 Który gwiaździste wije po niebie przeguby,

        Którego mylnie Wężem chrzczą astronomowie,

        Jest nie wężem, lecz rybą, Lewiatan się zowie.

        Przed czasy mieszkał w morzach, ale po potopie

        Zdechł z niedostatku wody; więc na niebios stropie,

        Tak dla osobliwości jako dla pamiątki,

        Anieli zawiesili jego martwe szczątki.

        Podobnie pleban mirski zawiesił w kościele

        Wykopane olbrzymów żebra i piszczele.

        Takie gwiazd historyje, które z książek zbadał

100 Albo słyszał z podania, Wojski opowiadał;

        Chociaż wieczorem słaby miał wzrok Wojski stary

        I nie mógł w niebie dojrzeć nic przez okulary,

        Lecz na pamięć znał imię i kształt każdej gwiazdy;

        Wskazywał palcem miejsca i drogę ich jazdy.

   

następna strona