Pan Tadeusz (Adam Mickiewicz) - Księga Jedenasta: "Rok 1812" strona nr 2

poprzednia strona

zczami chłop, którego dziady i rodzice

        Pomarli nie wyjrzawszy za lasu granice,

        Który innych na niebie nie rozumiał krzyków

        Prócz wichrów, a na ziemi prócz bestyi ryków,

        Gości innych nie widział oprócz spółleśników,-

        Teraz widzi: na niebie dziwna łuna pała,

        W puszczy łoskot, to kula od jakiegoś działa,

        Zbłądziwszy z pola bitwy, dróg w lesie szukała

        Rwąc pnie, siekąc gałęzie. Żubr, brodacz sędziwy,

60 Zadrżał we mchu, najeżył długie włosie grzywy,

        Wstaje na wpół, na przednich nogach się opiera

        I potrząsając brodą zdziwiony spoziera

        Na błyskające nagle między łomem zgliszcze:

        Był to zbłąkany granat, kręci się, wre, świszcze,

        Pękł z hukiem jakby piorun; żubr pierwszy raz w życiu

        Zląkł się i uciekł w głębszym schować się ukryciu.

        Bitwa! gdzie? w której stronie? pytają młodzieńce,

        Chwytają broń, kobiety wznoszą w niebo ręce,

        Wszyscy pewni zwycięstwa, wołają ze łzami:

70 <<Bóg jest z Napoleonem, Napoleon z nami!>>

        O wiosno! kto cię widział wtenczas w naszym kraju

        Pamiętna wiosno wojny, wiosno urodzaju!

        O wiosno, kto cię widział, jak byłaś kwitnąca

        Zbożami i trawami, a ludźmi błyszcząca,

        Obfita we zdarzenia, nadzieją brzemienna!

        Ja ciebie dotąd widzę, piękna maro senna!

        Urodzony w niewoli, okuty w powiciu,

        Ja tylko jedną taką wiosnę miałem w życiu.

        Soplicowo leżało tuż przy wielkiej drodze,

80 Którą od strony Niemna ciągnęli dwaj wodze:

        Nasz Książę Józef i król westfalski Hieronim.

        Już zajęli część Litwy od Grodna po Słonim,

        Gdy król rozkazał wojsku dać trzy dni wytchnienia

        Ale polscy żołnierze mimo utrudzenia

        Skarżyli się, że król im marszu nie dozwala,

        Tak radzi by co prędzej doścignąć Moskala.

        W mieście pobliskim stanął główny sztab książęcy,

        A w Soplicowie obóz czterdziestu tysięcy

        I ze sztabami swymi jenerał Dąbrowski,

90 Kniaziewicz, Małachowski, Giedrojć i Grabowski.

        Późno było, gdy weszli; więc każdy, gdzie może,

        Zabierają kwatery w zamczysku, we dworze;

        Skoro dano rozkazy, rozstawiono czaty,

        Każdy strudzony poszedł spać do swej komnaty.

        Z nocą wszystko ucichło: obóz, dwór i pole;

        Widać tylko, jak cienie, błądzące patrole

        I gdzieniegdzie błyskania ognisk obozowych,

        Słychać kolejne hasła stanowisk wojskowych.

        Spali: gospodarz domu, wodze i żołnierze;

100 Oczu tylko Wojskiego sen słodki nie bierze ;

        Bo Wojski ma na jutro biesiadę wyprawić,

        Którą chce dom Sopliców na wiek wieków wsławić:

        Biesiadę, godną miłych sercom polskim gości

        I odpowiedną wielkiej dnia uroczystości,

      &n

następna strona