Pan Tadeusz (Adam Mickiewicz) - Księga Dziesiąta: "Emigracja. Jacek" strona nr 2

poprzednia strona

en za drugim lecą, miecąc krople dżdżyste,

        Wielkie, jasne, okrągłe, jak grady ziarniste.

        Nagle wichry zwarły się, porwały się w poły,

        Borykają się, kręcą, świszczącymi koły

        Krążą po stawach, mącą do dna wody w stawach,

        Wpadli na łąki, świszczą po łozach i trawach,

60 Pryskają łóz gałęzie, lecą traw przekosy

        Na wiatr, jako garściami wyrywane włosy,

        Zmieszane z kędziorami snopów; wiatry wyją,

        Upadają na rolę, tarzają się, ryją,

        Rwą skiby, robią otwór wichrowi trzeciemu,

        Który wydarł się z roli jak słup czarnoziemu,

        Wznosi się, jak ruchoma piramida toczy,

        Łbem grunt wierci, z nóg piasek sypie gwiazdom w oczy

        Co krok wszerz wydyma się, roztwiera ku górze

        I ogromną swą trąbą otrębuje burzę.

70 Aż z całym tym chaosem wody i kurzawy,

        Słomy, liścia, gałęzi, wydartej murawy,

        Wichry w las uderzyły i po głębiach puszczy

        Ryknęły jak niedźwiedzie. A już deszcz wciąż pluszczy,

        Jak z sita, w gęstych kroplach; wtem rykły pioruny,

        Krople zlały się razem; to jak proste struny

        Długim warkoczem wiążą niebiosa do ziemi,

        To jak z wiader buchają warstami całemi.

        Już zakryły się całkiem niebiosa i ziemia,

        Noc je z burzą od nocy czarniejszą zaciemnia.

80 Czasem widnokrąg pęka od końca do końca,

        I anioł burzy na kształt niezmiernego słońca

        Rozświeci twarz, i znowu okryty całunem

        Uciekł w niebo i drzwi chmur zatrzasnął piorunem.

        Znowu wzmaga się burza, ulewa nawalna

        I ciemność gruba, gęsta, prawie dotykalna.

        Znowu deszcz ciszej szumi, grom na chwilę uśnie;

        Znowu wzbudzi się, ryknie i znów wodą chluśnie.

        Aż się uspokoiło wszystko; tylko drzewa

        Szumią około domu i szemrze ulewa.

90 W takim dniu pożądany był czas najburzliwszy;

        Bo nawałnica, boju plac mrokiem okrywszy,

        Zalała drogi, mosty zerwała na rzece,

        Z folwarku niedostępną zrobiła fortecę.

        O tym więc, co się działo w obozie Soplicy,

        Dziś nie mogła rozejść się wieść po okolicy,

        A właśnie zawisł szlachty los od tajemnicy.

        W izbie Sędziego ważne toczą się narady;

        Bernardyn leżał w łóżku, zmordowany, blady

        I skrwawiony, lecz całkiem zdrowy na umyśle,

100 Daje rozkazy, Sędzia wypełnia je ściśle.

        Prosi Podkomorzego, przyzywa Klucznika,

        Każe przywieść Rykowa, potem drzwi zamyka.

        Godzinę całą trwały tajemne rozmowy,

        Aż je przerwał kapitan Ryków tymi słowy,

        Rzucając na stół kiesę ciężką dukatami:

        <<Państwo Lachy, już jest ta gadka między wami,

        Że każdy Moskal złodziej; powiedźcież, kto spyta;

        Że znaliście Moskala, który zwan Nikita

  &nb

następna strona