Faraon (Bolesław Prus) - Tom Pierwszy Rozdział V strona nr 2

poprzednia strona

Wschodu pułkom Nitagera. Nie pytam cię o zdanie o tej rzeczy, bo je znam, jak i ty znasz moje najtajniejsze myśli. Proszę cię tylko, ażebyś zapamiętał, co widziałeś, dla opowiedzenia tego w kolegium kapłańskim.


- Czy prędko będzie zwołane? - spytał Pentuer.


- Nie ma jeszcze powodu. Spróbuję pierwej uspokoić rozhukanego byczka za pomocą ojcowskiej ręki jego świątobliwości... A szkoda byłaby chłopca, bo ma duże zdolności i energię południowego wichru. Tylko jeżeli wicher, zamiast zdmuchiwać nieprzyjaciół Egiptu, zacznie kłaść jego pszenicę i wyrywać palmy!...


    Minister umilkł, a jego orszak utonął w ciemnej alei drzew prowadzącej do Memfisu.


    W tym czasie Ramzes dojeżdżał do pałacu faraona.


    Gmach ten stał na wzgórzu za miastem, wśród parku. Rosły tu osobliwe drzewa: baobaby z południa, cedry, sosny i dęby z północy. Dzięki sztuce ogrodniczej żyły one po kilkadziesiąt lat i dosięgały znacznej wysokości. Cienista aleja prowadziła z dołu do bramy, która miała wysokość trzypiętrowej kamienicy. Z każdej strony bramy wznosiła się potężna budowla niby wieża, w formie ściętej piramidy, szeroka na czterdzieści kroków, wysoka na pięć pięter. Wśród nocy wyglądało to jak dwa olbrzymie namioty z piaskowca. Dziwne te gmachy miały


    na parterze i piętrach kwadratowe okienka, a dachy płaskie. Ze szczytu jednej takiej piramidy warta śledziła ziemię, z drugiej - dyżurny kapłan patrzył w gwiazdy.


    Na prawo i na lewo od wież, zwanych pylonami, ciągnęły się mury, a raczej długie, piętrowe budynki z wąskimi oknami i płaskim dachem, po którym chodziły warty. Po obu stronach bramy głównej siedziały dwa posągi, dosięgające głowami pierwszego piętra; u stóp posągów znowu chodziły warty. Kiedy książę w towarzystwie kilku jeźdźców zbliżył się do pałacu, wartownik, pomimo ciemności, poznał go. Za chwilę wybiegł z pylonu urzędnik dworski, ubrany w białą spódnicę, ciemną narzutkę i perukę, z wielkości podobną do kaptura.


- Pałac już zamknięty? - spytał książę.


- Prawdę rzekłeś, dostojny panie - odparł urzędnik.


- Jego świątobliwość ubiera bogów do snu.


- A potem co będzie robił?


- Raczy przyjąć ministra wojny, Herhora.


- No?..


- Później jego świątobliwość popatrzy się w wielkiej sali na balet, a następnie przyjmie kąpiel i odprawi modlitwy wieczorne.


- Mnie nie kazano przyjąć? - spytał następca.


- Jutro po radzie wojennej.


- A królowe co robią?


- Pierwsza królowa modli się w pokoju zmarłego syna, a wasza dostojna matka przyjmuje posła fenickiego, który przywiózł jej dary od kobiet z Tyru.


- Są i dziewczęta?


- Podobno jest kilka. Każda ma na sobie kosztowności za dziesięć talentów.


- A któż się tam włóczy z pochodniami? - rzekł książę wskazując ręką na dół parku.


- Zdejmują z drzewa brata waszej dostojności, który tam siedzi od południa.


- I nie chce zejść?


- Owszem, teraz zejdzie, bo poszedł po niego błazen pierwszej królowej i obiecał, że zaprowadzi go do karczmy, gdzie piją paraszytowie, otwieracze ciał zmarłych.


- A o manewrach dzisiejszych już słyszeliście co?


- Mówili w ministerium, że sztab został odcięty od korpusu.


- I jeszcze co?


    Urzędnik wahał się.


- Mów, co słyszałeś.


- I jeszcze słyszeliśmy, że z tego powodu wasza dostojność kazałeś odliczyć pewnemu oficerowi pięćset kijów, a przewodnika powiesić.


- Wszystko kłamstwo!... - odezwał się półgłosem jeden z adiutantów następcy.


- Żołnierze też mówią między sobą, że to musi być kłamstwo - odparł śmielej urzędnik.


    Następca zwrócił konia i pojechał do dolnej części parku, gdzie znajdował się jego pałacyk. Była to właściwie jednopiętrowa altana, wzniesiona z drzewa. Miała formę ogromnego sześcianu z dwoma werendami: dolną i górną, które wkoło otaczały bud

następna strona