Faraon (Bolesław Prus) - Tom Pierwszy Rozdział IV strona nr 2

poprzednia strona

y razy większą siłę?... - zapytał Herhor.


- Więcej znaczy odważny rozum aniżeli siła - odpowiedział stary wódz. - Słoń jest pięćdziesiąt razy mocniejszym od człowieka, a jednak ulega mu lub ginie z jego ręki...


    Herhor słuchał w milczeniu.


    Manewry uznano za skończone. Następca tronu w towarzystwie ministra i wodzów pojechał do wojsk pod Pi-Bailos, przywitał weteranów Nitagera i pożegnał swoje pułki rozkazując im iść na wschód i życząc powodzenia. Następnie otoczony wielką świtą wracał szosą do Memfis wśród tłumów z ziemi Gosen, które z zielonymi gałązkami i w świątecznych szatach pozdrawiały zwycięzcę.


    Gdy gościniec skręcił ku pustyni, tłum przerzedził się; a gdy zbliżyli się do miejsca, gdzie sztab następcy z powodu skarabeuszów wszedł do wąwozu, na szosie już nie było nikogo.


    Wtedy Ramzes skinął na Tutmozisa i wskazując mu łysy pagórek szepnął:


- Pójdziesz tam, do Sary...


- Rozumiem.


- I powiesz jej ojcu, że oddaję mu folwark pod Memfisem.


- Rozumiem. Pojutrze będziesz ją miał.


    Po tej wymianie zdań Tutmozis cofnął się ku maszerującym za świtą wojskom i zniknął.


    Prawie naprzeciw wąwozu, do którego z rana wjechały machiny wojenne, o kilkanaście kroków za szosą rosło nieduże, choć stare drzewo tamaryndowe. W tym miejscu zatrzymała się straż poprzedzająca książęcą świtę.


- Czy znowu spotykamy się ze skarabeuszami?... - zapytał ze śmiechem następca tronu ministra.


- Zobaczymy - odparł Herhor.


    Jakoż zobaczyli: na wątłym drzewie wisiał nagi człowiek.


- Cóż to znaczy! - zawołał wzruszony następca.


    Pobiegli do drzewa adiutanci i przekonali się, że wisielcem jest ów stary chłop, któremu wojsko zasypało kanał.


- Słusznie powiesił się - krzyczał między oficerami Eunana. - Czybyście uwierzyli, że ten nędzny niewolnik ośmielił się schwytać za nogi jego dostojność ministra!..


    Ramzes usłyszawszy to zatrzymał konia. Następnie zsiadł i zbliżył się do złowrogiego drzewa. Chłop wisiał z głową wyciągniętą naprzód; miał usta szeroko otwarte, dłonie zwrócone do widzów, a w oczach zgrozę. Wyglądał jak człowiek, który chce coś powiedzieć, ale mu głosu zabrakło.


- Nieszczęśliwy - westchnął ze współczuciem książę.


    Gdy wrócił do orszaku, kazał sobie opowiedzieć historię chłopa, a później przez długi czas jechał milczący.


    Przed oczyma wciąż stał mu obraz samobójcy, a w sercu nurtowało uczucie, że temu pogardzonemu niewolnikowi stała się wielka krzywda. Tak niezmierna krzywda, że nad nią mógł zastanawiać się nawet on, syn i następca faraona.


    Gorąco było nieznośne, kurz wysuszał wargi i kłuł oczy ludziom i zwierzętom. Zatrzymano oddział na krótki postój, a tymczasem Nitager kończył rozmowę z ministrem.


- Moi oficerowie - mówił stary wódz - nie patrzą pod nogi, tylko przed siebie. I może dlatego nigdy nie zaskoczył mnie nieprzyjaciel.


- Tym przypomniałeś mi, wasza dostojność, że powinienem zapłacić pewne długi - odparł Herhor i kazał zgromadzić się oficerom i żołnierzom, jacy byli pod ręką.


- A teraz - rzekł minister - zawołajcie Eunanę.


    Obwieszony amuletami oficer znalazł się tak prędko, jakby od dawna czekał na to wezwanie. Na jego twarzy malowała się radość, z trudem hamowana przez pokorę.


    Herhor, ujrzawszy przed sobą Eunanę, zaczął:


- Z woli jego świątobliwości, wraz ze skończeniem manewrów, najwyższa władza wojskowa znowu przechodzi w moje ręce.


    Obecni pochylili głowy.


- Władzy tej wypada mi użyć przede wszystkim na wymiar sprawiedliwości...


    Oficerowie zaczęli spoglądać po sobie.


- Eunano - ciągnął minister - wiem, że zawsze byłeś jednym z najpilniejszych oficerów...


- Praw

następna strona