Faraon (Bolesław Prus) - Tom Pierwszy Rozdział XXXV strona nr 2

poprzednia strona

nęła się. - Czy możesz o to pytać?


- I będziesz moją... - szepnął książę.


- Zatem chcesz mojej śmierci?... - odparła przerażona.


- Ha! jeżeli tego chcesz, jestem gotowa.


- Chcę, ażebyś żyła... - szeptał roznamiętniony. - Żyła należąc do mnie...


- To być nie może...


- A najwyższa rada kapłanów tyryjskich?...


- Może mnie tylko wydać za mąż...


- Wszak wejdziesz do mego domu...


- Gdybym weszła tam nie jako żona twoja - umrę...


    Ale jestem gotowa... nawet na to, aby nie ujrzeć jutrzejszego słońca...


- Bądź spokojna - odpowiedział z powagą książę. - Kto posiadł moją łaskę, nie dozna krzywdy.


    Kama znowu uklękła przed nim.


- Jak się to może stać?.. - spytała składając ręce.


    Ramzes był tak podniecony, tak już zapomniał o swoim stanowisku i obowiązkach, iż gotów był przyrzec kapłance małżeństwo. Powstrzymał go od tego kroku nie rozsądek, ale jakiś głuchy instynkt.


- Jak to może być?... Jak to może być?... - szeptała Kama pożerając go wzrokiem i całując jego nogi.


    Książę podniósł ją, posadził z daleka od siebie i odparł z uśmiechem:


- Pytasz, jak to być może?... Zaraz cię objaśnię. Ostatnim moim nauczycielem, zanim doszedłem do pełnoletności, był pewien stary kapłan, który umiał na pamięć mnóstwo dziwnych historii z życia bogów, królów, kapłanów, nawet niskich urzędników i chłopów.


    Starzec ten, słynny z pobożności i cudów, nie wiem dlaczego, nie lubił kobiet, nawet obawiał się ich. Toteż najczęściej opisywał przewrotność kobiecą, a raz, aby dowieść mi, jak potężną macie władzę nad męskim rodzajem, opowiedział taką historię:


    Młody i ubogi pisarz, nie mający w torbie miedzianego utena, tylko jęczmienny placek, wędrował z Tebów do Dolnego Egiptu szukać zarobku. Mówiono mu, że w tej części państwa mieszkają najbogatsi panowie i kupcy i byle dobrze trafił, może znaleźć posadę, na której zrobi duży majątek.


    Szedł tedy brzegiem Nilu (za miejsce na statku nie miałby czym zapłacić) i myślał:


    "Jakże nieopatrznymi są ludzie, którzy odziedziczywszy po ojcach talent, dwa talenty, nawet dziesięć, zamiast rozmnożyć skarb, bądź za pomocą handlu towarami, bądź wypożyczania na wysokie procenta, marnują, nie wiadomo na co, swój majątek! Ja, gdybym miał drachmę... No, drachma za mało... Ale gdybym miał talent albo lepiej kilka zagonów ziemi, zwiększałbym to z roku na rok, a pod koniec życia byłbym tak bogaty jak najbogatszy nomarcha.


    Lecz co począć!... - mówił z westchnieniem. - Bogowie snadź opiekują się tylko głupimi; mnie zaś napełnia mądrość od peruki do bosych pięt. A jeżeli i w moim sercu kryje się jakie ziarno głupstwa, to chyba pod tym jednym względem, że zaprawdę! nie umiałbym strwonić fortuny, a nawet nie wiedziałbym: jak zabrać się do spełnienia podobnie bezbożnego czynu?"


    Tak medytując ubogi pisarz mijał lepiankę, przed którą siedział jakiś człowiek niemłody i niestary z bardzo bystrym spojrzeniem, które sięgało aż do głębi serca. Pisarz, mądry jak bocian, zaraz zmiarkował, że to musi być któryś z bogów, i skłoniwszy się rzekł:


- Pozdrawiam cię, czcigodny właścicielu tego pięknego domu, i martwię się, że nie posiadam wina ani mięsa, aby podzielić je z tobą na znak, że cię szanuję i że wszystko, co mam, należy do ciebie.


    Amonowi (on to był w ludzkiej postaci) podobała się uprzejmość młodego pisarza. Popatrzył więc na niego i spytał:


- O czym myślałeś idąc tutaj? Widzę bowiem mądrość na twoim czole, a należę do tych, którzy, jak kuropatwa pszenicę, zbierają słowa prawdy.


    Pisarz westchnął.


- Myślałem - mówił - o mojej nędzy i o tych lekkomyślnych bogaczach, którzy nie wiadomo na co i jakim sposobem trwonią majątki.


- A ty byś nie strwonił? - zapytał bóg, wc

następna strona