Faraon (Bolesław Prus) - Tom Pierwszy Rozdział XXV strona nr 2

poprzednia strona

a będę czekał na niego?


- Nie ma go w tym pokoju, ale jest w trzecim, u mojej żony - odparł gospodarz. - On teraz składa wizytę mojej żonie.


- Ja tam nie pójdę!... - rzekł bankier siadając na kanapie.


- Pójdziesz do drugiego pokoju, a on w tej samej chwili także tam wejdzie.


    Po krótkim oporze Dagon ustąpił, a w chwilę później, na znak gospodarza domu, wszedł do drugiej komnaty. Jednocześnie z dalszych pokojów wysunął się niewysoki człowiek z siwą brodą, ubrany w złocistą togę i złotą obręcz na głowie.


- Oto jest - rzekł gospodarz stojąc na środku - oto jest jego miłość książę Hiram, członek najwyższej rady tyryjskiej... Oto jest dostojny Dagon, bankier księcia następcy tronu i namiestnika w Dolnym Egipcie.


    Dwaj dostojnicy ukłonili się sobie z założonymi na piersiach rękoma i usiedli przy oddzielnych stolikach, na środku sali. Hiram nieco odsunął togę, aby ukazać wielki złoty medal na swej szyi, w odpowiedzi na co Dagon zaczął bawić się grubym złotym łańcuchem, który otrzymał od księcia Ramzesa.


- Ja, Hiram - odezwał się starzec - pozdrawiam pana, panie Dagon, życzę panu dużego majątku i powodzenia w interesach.


- Ja, Dagon, pozdrawiam pana, panie Hiram, i życzę panu tego samego, co pan mnie życzy...


- Już się pan chcesz kłócić?... - przerwał zirytowany Hiram.


- Gdzie ja się kłócę?... Rabsun, ty powiedz, czy ja się kłócę?...


- Lepiej niech wasze dostojności mówią o interesach - odparł gospodarz.


    Po chwili namysłu Hiram zaczął:


- Przyjaciele pańscy z Tyru bardzo pozdrawiają pana przeze mnie.


- Oni tylko to przysłali mi? - spytał drwiącym tonem Dagon.


- Co pan chcesz, żeby oni panu przysyłali?.. - odparł Hiram podnosząc głos.


- Cicho!... Zgoda!.. - wtrącił gospodarz.


    Hiram kilka razy głębiej odetchnął i rzekł:


- To prawda, że nam potrzebna zgoda... Ciężkie czasy nadchodzą dla Fenicji...


- Czy morze zatopiło wam Tyr albo Sydon?.. - spytał z uśmiechem Dagon.


    Hiram splunął i zapytał:


- Coś pan taki zły dzisiaj?...


- Ja zawsze jestem zły, jak mnie nie nazywają - dostojnością...


- A dlaczego pan nie nazywasz mnie miłością?... Ja przecie jestem książę!...


- Może w Fenicji - odparł Dagon. - Ale już w Asyrii, u lada satrapy czekasz pan w sieniach trzy dni na posłuchanie, a kiedy cię przyjmą, leżysz na brzuchu jak każdy handlarz fenicki.


- A pan co byś robił wobec dzikiego człowieka, który może pana na pal wbić?... - zakrzyczał Hiram.


- Co ja bym robił, nie wiem - rzekł Dagon. - Ale w Egipcie ja sobie siedzę na jednej kanapie z następcą tronu, który dziś jest namiestnikiem.


- Zgoda, wasza dostojność!... Zgoda, wasza miłość!... - reflektował ich gospodarz.


- Zgoda!... zgoda, że ten pan jest zwyczajny fenicki handlarz, a mnie nie chce oddać szacunku... - zawołał Dagon.


- Ja mam sto okrętów!... - wrzasnął Hiram.


- A jego świątobliwość faraon ma dwadzieścia tysięcy miast, miasteczek i osad....


- Wasze dostojności utopicie ten interes i całą Fenicję!.. - odezwał się już podniesionym głosem Rabsun.


    Hiram zacisnął pięści, lecz umilkł i odpoczął.


- Musisz jednak przyznać, wasza dostojność - rzekł po chwili do Dagona - że z tych dwudziestu tysięcy miast jego świątobliwość niewiele ma naprawdę.


- Chcesz powiedzieć, wasza miłość - odparł Dagon, że siedm tysięcy miast należy do świątyń i siedm tysięcy do wielkich panów?... Zawsze jednak jego świątobliwości zostaje siedm tysięcy na czysto.


- Nie bardzo! Bo jak z tego wasza dostojność odejmiesz ze trzy tysiące, które są w zastawie u kapłanów, i ze dwa tysiące w dzierżawie u naszych Fenicjan...


- Mówi prawdę, wasza miłość - rzekł Dagon. - Zawsze jednak jego świątobliwości zostaje ze dwa tysiące miast bardzo bogatych...


- Czy was T

następna strona