Chłopi (Władysław Stanisław Reymont) - Wiosna Rozdział VII strona nr 3

poprzednia strona

stwie.

- Prawda, same nawet pysków nastawiają do bicia! Wypisz, wymaluj - podobne do swojego ojca! Juści, jaka mać, taka nać, prawdęście rzekli; a że pamiętam, coście za młodu z chłopakami wyprawiali, to mi nie dziwota, co Jagusia do was się całkiem udała, bo takusieńka jako i wy: niechby kołek, bele w czapie na bakier, zechciał... nie odmówi z poczciwości - syczała jej nad uchem, aż tamta pobladła chyląc głowę coraz niżej.

Jagna właśnie sień przechodziła, zawołała jej Hanka, wódką częstując: wypiła i nie patrząc na nikogo, na swoją stronę poszła.

Wójt schmurniał, na próżno oczekując, że powróci.

Rozmowy jakoś nie szły, nasłuchiwał i chodził oczyma kryjomo za nią, gdy znowu się ukazała i na podwórze przeszła.

I kobietom odechciało się pogwary; stare jeno się żarły rozwścieklonymi ślepiami, zaś Płoszkowa poredzała z cicha z Hanką. Jeden Jambroży nie przepuszczał flaszce i choć nikto nie słuchał, plótł cosik i wycyganiał niestworzone rzeczy.

Wójt się naraz podniósł i niby za dom się wyniósł, a chyłkiem, przez sad na podwórze poszedł. Jagusia siedziała na progu obory dając pić po palcu srokatemu ciołkowi.

Obejrzał się trwożnie i pchając jej za gors karmelki szepnął:

- Naści, Jaguś, przyjdź o zmierzchu do alkierza, to dam ci cosik lepszego.

I nie czekając odpowiedzi, do izby śpiesznie powracał.

- Ho, ho, ciołek wam się zdarzył, dobrze go przedacie - mówił rozpinając kapot.

- Na chowanie pójdzie, bo to z dworskiego gatunku.

- Profit będzie pewny, ile że młynarzowy byk już do niczego. Ucieszy się Antek z takiego przychowku.

- Mój Jezu! kiej on go obaczy? kiej?

- Niezadługo, ja to wama powiadam, to wierzcie.

- Dyć wszystkich z dnia na dzień czekają.

- Mówię, że leda dzień się zjawią, cosik się ta przeciek z urzędu wie...

- A najgorsze, co pola nie chcą czekać.

- Jak się w porę nie obsieje, to straszno myśleć o jesieni!

Wóz jakiś zaturkotał. Józka wyjrzawszy za nim powiedziała:

- Proboszcz z Rochem przejechali.

- Ksiądz po wino do mszy się wybierał - objaśniał Jambroży.

- Że to Rocha wziął na probanta, nie Dominikową!- drwiła stara.

Nie zdążyła się odciąć Dominikowa, bo kowal wszedł i wójt podniósł się do niego z kieliszkiem.

- Spóźniłeś się, Michał, to gońże nas teraz!

- Prędko was, kumie, zgonię, bo tu już po was lecą...

Co jeno domówił, wpadł zadyszany sołtys.

- A chodźże, Pietrze, pisarz ze strażnikami na was czekają.

- Psiachmać, że to ni pacierza spokojności! Hale cóż, urząd pierwszy...

- Odprawcie ich prędko i powracajcie.

- Abo to chwaci czasu; o pożar na Podlesiu i o wasz podkop będą penetrowali...

Wybiegł wraz z sołtysem, a Hanka wpierając oczy w kowala rzekła:

- Przyjdą opisywać, to im rozpowiecie wszystko, Michale.

Skubał wąsy i wbił ślepie w dzieciaka, niby się to mu przypatrując.

- Cóż to im powiem? tyla, co i Józka poredzi!

- Dzieuchy przeciek do urzędników nie wyślę, nie przystoi, a powiecie, że ile wiadomo, z komory niczego nie wynieśli, czy zaś co inszego nie zginęło, to już... Bogu jednemu wiadomo... i... - strzepnęła pierzynę pokaszlując, by nie pokazać mu twarzy szydliwej, ale on się jeno ciepnął i wyszedł.

- Świędlerz jucha! - prześmiechnęła się leciuchno.

- Że krótkie były, to się jeszcze urwały! - narzekał Jambroż po czapkę sięgając.

- Józka, urznij im kiełbasy, niech se chrzciny w domu przydłużą.

- Gęś to jestem, bym suchą kiełbasę ćkał?

- Podlejcie se gorzałką, byście nie wyrzekali.

- Mądre ludzie powiadają: rachuj kaszę, kiej ją sypiesz do garnka, paliców przy robocie nie oglądaj, ale kieliszków przy poczęstunku nie licz...

- Kaj grzysi przydzwaniają, tam pijak do mszy służy!

Przegadywali, nie szczędząc gorzałki, ale nie wyszły i dwa pacierze, kiej sołtys jął oblatywać chałupy i wołać, by się wszyscy schodzili do

następna strona